En ook met verve al was dit alleen maar voor de kleur!

En wat Trudy schrijft over je dochters wou ik ook schrijven. Wat heerlijk dat ze het durven, wat geweldig dat het er IS! Vertrouwen!
Daar schort het bij velen toch wel aan. Althans, ik vind het schorten.

Hoe vaak komt het immers voor dat een kind niet naar de ouder toe durft met zijn/haar gevoel. Bang voor afkeuring, afwijzing of (volledig) onbegrip en ook de moeite niet (willen) nemen om het te leren begrijpen.
Ik geloof dat daarin de basis vooral in de pubertijd is gelegd, maar ook al eerder waarschijnlijk. Als kind kun je rare dingen zeggen en/of doen. Om bijvoorbeeld je ouders uit te lokken. Maar waarom moest je uitlokken in the first place”
Uitlokken met als doel dat ze laten blijken, laten zien dat ze van je houden en moeite doen om je te begrijpen (ookal lukt dat nooit)en niet dat je daar wel van uit zou kunnen gaan.
Meestal gaat dat uitlokken op een inadequate wijze. Wat als je dan door je ouder wordt weggewuifd of een reactie krijgt waaruit blijkt dat ze je voor gek verklaren. En dan jaren later verbaasd zijn dat je bang bent voor afkeuring.
Zo ook hulpverleners – patienten. Uit de volkskrant: ‘Hulpverleners zien het gedrag als een verkeerde manier van hulp vragen. Ze willen het zo snel mogelijk laten verdwijnen, bijvoorbeeld door het te negeren of het te bestraffen. Maar voor patiënten kan zelfverwonding de enige manier zijn om met hun ontregelde emoties om te gaan. Het is een overlevingsstrategie. Als je die afpakt zonder een alternatief te bieden, staat de patiënt met lege handen.’
Hulpverleners zouden meer met de patiënten moeten praten over hun gedrag. Daarvoor is een veilige situatie nodig, waarbinnen de patiënt zich geaccepteerd voelt en open durft te zijn.

Het lijkt me ook een verkeerde manier van hulpvragen. Maar het moet niet worden genegeerd of afgestraft, want zomaar verdwijnen zal het niet.

Al wordt Arthur om hulp uit je pijnlijk dilemma wordt verzocht, geneer ik me niet gewoon wat woorden te plaatsen.
Gene.. is een vrouwelijk woord, heb ik laatst gelezen.. De context is me niet bijgebleven.. Vond het grappig en heb het daardoor kunnen onthouden.

Verwachtte door je tekst een foto van Thomas te zien.. Maar ook dat heb ik waarschijnlijk niet goed begrepen.

En geniet van je meiden.
Alsof ze door jou ook met anderen zouden kunnen worden gedeeld.
In ieder geval als voorbeeld
Omdat ze hun gevoel durven uitspreken
Hun liefde durven verklaren
Hun trots en angst.

Hebben jullie goed gedaan Wik!
Daar liggen diamantjes!

Lees het blad "happinez".. In een ouder nummer vond ik een artikel van fruitdranken van Deborah Post.. en moest zo aan jouw oudste denken..:
"Als ik een voorbeeld kan zijn voor mensen van hoe ze gezond en volledig bewust van hun eigen verantwoordelijkheid kunnen leven, dan ben ik een gelukkig mens" zegt ze .. Ze ontwikkelde haar missie.."als kinderen ontdekken wat de smaak van eerlijke, pure producten ontstaat er vanzelf een nieuwe, (smaak) bewustere generatie…

Wat me bewust maakt van het feit dat je meer bent geworden dan Wik alleen…
Dat je meer deelt dan wat jou Zijn betreft.
Dat je al je cirkels weet te delen.

"Of we wel of niet in geloven maakt niet zoveel uit, want
wat we wel of niet geloven wordt bepaald door onze conditio-
nering.
De samenleving om ons heen en de cultuur waarin we grootgebracht zijn, laten we in onze geest een bepaald geloof achter;
angst en bijgeloof.
Het feit dat ik op de ene manier geloof en jij op de andere, hangt
grotendeels af waar we geboren zijn, of het nu in Engeland, India,
Rusland, Amerika of Nederland is.
Geloof is is slechts het resultaat van onze conditionering."
Wat veel dilmma’s de wereld uit werkt…
Ook die binnen de wereld van de Uitvaart..

Kijk uit naar vrijdag

enne;…..je doet het toppie na een jaar, geeft weer perspectief voor nog vele mooie jaren, met de dames uit je gezin aan je zijde….;)

Trots op je hoor Wik, goed gedaan Jochie, neem een extra Paturain….;)