Reacties op: Wim Paaymans

Door: zarifah

zarifah — Tue, 02 Apr 2013 18:14:40 +0000

lieve mensen, het doet me pijn te melden dat Wim 1 april j.l. 2013 is overleden. Het geeft veel troost te lezen hoe jullie hem hebben ervaren. Een bijzonder mens. Hij was mijn docent n D&B en later meer dan dat. Dierbaar mens. Die het goede zocht en deed.

Door: Peter Aers

Peter Aers — Sun, 21 Oct 2012 00:22:15 +0000

Sorry tweede naam Wim paijmans.

Door: Peter Aers

Peter Aers — Sun, 21 Oct 2012 00:20:47 +0000

Wik, leuk je stukjes te lezen, hoop dat het goed met je gaat, ik heb Wim gevonden op Facebook, alleen schrijf je zijn naam anders, Wim paimans, of Wim paimans.
Wat een aparte man was dat, herinner me dat we op het terras zaten van Johanneshof begin jaren tachtig. Komt er een kalkoen aangelopen, waarop Wim zegt: ik geloof dat die kip een beetje ziek is. Hilariteit allomorf.
Groet Peter

Door: Trudy Den Herder

Trudy Den Herder — Sat, 26 Nov 2011 09:26:06 +0000

Hallo Wik,
Iemand had op mijn weblog de naam Wim Paymans opgezocht en dat bracht een hoop moois bij me boven en ik ging ook zoeken en ik ben bij jou uitgekomen.
Het waren mooie jaren voor mij op Duin en Bosch, een totaal andere wereld waar ik erg van ben gaan houden. Wim was een bijzonder mens, een mooi hart en ik hing aan zijn lippen, al moet ik eerlijk zeggen dat ik eerst heel erg moest wennen, aan jullie allemaal, niet alleen aan Wim.
Hoop dat het je goed gaat!
Trudy Den Herder. ( oud leerling )

Door: wik

wik — Thu, 25 Feb 2010 23:20:18 +0000

TSjaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahahahu

Door: Trudy

Trudy — Thu, 25 Feb 2010 22:26:11 +0000

Terwijl jullie, een klas links en rechts als boekstandaards staande houdend, toch duidelijk op de verzonde foto te vinden zijn..

Door: wik

wik — Thu, 25 Feb 2010 21:55:34 +0000

Door Wim Paymans in te tikken een foto van hem ontdekt inclusief zijn elo rating.
Maar ook een tweede Wim Paymans: in een heel andere discipine…

Door: Trudy

Trudy — Thu, 25 Feb 2010 15:58:33 +0000

Jeetje WIK!
Wat doe je me aan!
Overvallen door emoties, probeer ik, al wippend op mijn stoel aan echtgemaal uit de nodigen, HOE bijzonder Wim was.
Misschien hoorde het bij de tijdsbeleving, mijn tijdsbeleving..
Maar daar waar Zoveel aan herinneringen zijn verdwenen, staan JIJ en WIM als een paal boven water…
En ook de reactie van DE Prinses, op een van zijn eerste meditatie/ yoga lessen, in Castricum”
Hoe hij een zaal vol vers aankomende verplegenden kon doen verstijven..
Maar ook dat zachte in die grote ogen, onder dat donkere haar.
De Overgave van die man..
Uitleggen lukt niet.
Dan is er die blik
Alsof we allemaal een beetje Gek waren daar
Niet alleen de bewoners.
Toegegeven, die opmerking hoorde je vaker in het dorp Castricum.
Dat er niet zoveel verschil te bemerken was. …Tussen verplegers en patiënten. 🙂
“Je moet het resultaat in de oorzaak zien, en de oorzaak in het resultaat” Ta-Sui
Het heeft gevormd
En verbonden
Ethisch gekneed
Of er een regelmatig contact is of niet meer
Er wonen mensen in mijn hart, die daar altijd zullen blijven.
Soms vergeet ik ze even
En dan, door iets wat oproept, komt het boven. Leeft het weer als vroeger.
Zo ook Wim….
Al jaren niet “gezien”
Toch nog ZO helder aanwezig.
“Stufen
Wie jede Bl”te welkt und jede Jugend
Dem Alter weicht, bl”ht jede Lebensstufe,
Bl”ht jede Weisheit auch und jede Tugend
Zu ihrer Zeit und darf nicht ewig dauern.
Es mu” das Herz bei jedem Lebensrufe
Bereit zum Abschied sein und Neubeginne,
Um sich in Tapferkeit und ohne Trauern
In andre, neue Bindungen zu geben.
Und jedem Anfang wohnt ein Zauber inne,
Der uns besch”tzt und der uns hilft, zu leben.
Wir sollen heiter Raum um Raum durchschreiten,
An keinem wie an einer Heimat h”ngen,
Der Weltgeist will nicht fesseln uns und engen,
Er will uns Stuf’ um Stufe heben, weiten.
Kaum sind wir heimisch einem Lebenskreise
Und traulich eingewohnt, so droht Erschlaffen,
Nur wer bereit zu Aufbruch ist und Reise,
Mag l”hmender Gew”hnung sich entraffen.
Es wird vielleicht auch noch die Todesstunde
Uns neuen R”umen jung entgegen senden,
Des Lebens Ruf an uns wird niemals enden…
Wohlan denn, Herz, nimm Abschied und gesunde”
Hermann Hesse