Jaar: 2009

‘Daar is het laatste woord nog niet over gesproken!’

Om maar even met de deur in huis te vallen. Ieder mens ervaart dat soort zaken gelukkig op ieders eigen manier.
Daar valt ook niet over te twisten. Alleen…

Juist door dit soort zaken te gaan benoemen wordt de weg geopend voor een mogelijk twistgesprek. Om in ieder geval het verschil van mening te onderstrepen. Waarbij de mogelijkheid blijft bestaan dat ieder in zijn of haar ingenomen standpunt blijft hangen. Dat een andersoortige overweging gepaard zou kunnen gaan met gezichtsverlies. De idee alleen al om het onderspit te delven. Of dat rancune zich in de schoot van een gedachte nestelt. Hoewel dit laatste zich wat moeilijk laat verbeelden, laat staan voor is te stellen. Fantasie…

Ook weer zoiets. Je voor te gaan stellen dat de werkelijkheid als een surrealistisch drama zich aan je voordoet.
Die olifanten met die ragdunne benen. Dali die zich daar zo zichtbaar mee bezig hield.
Het absurde van een droom wat zich met geen fantasie laat meten.

Of de schilderingen van het kind. En het trotse van die kinderogen als een aantal strepen aangeeft dat zijn werk af is.
De opmerking van de volwassene, niet geheel ontdaan van wat lankmoedig calvinisme.
Een zeker ‘zonde’ wat zich voor zou kunnen doen en de daarbij gepaard gaande suggesties…
als dit, dan dat en het kind wat volhardt in zijn of haar idee: ‘klaar is klaar!’ ‘Nu ga ik lekker buitenspelen met Japie!’

En dit doet!
Schijt heeft, in zekere zin, aan wat de oudere opvoeder in de loop der tijd is kwijtgeraakt: onbevangenheid.

Genieten. En je laten doordrenken van het goed wat een ander met JU voorheeft.
Gedachtegoed. Klankkleuren. Smaakverbintenissen.
Of simpelweg een verzameling woorden. Zoals ze op dit moment op JUW beeldscherm staan.
En waar JU JUW schouders over op zou kunnen halen.
Zoals de woorden van een columnist ook zo vergankelijk zijn. Bijna als de pieten.

De vraag waar gaat dit over zich niet “”n, 2, drie laat beantwoorden.
Omdat dat laatste woord nog niet gesproken is. Niet hieromtrent noch omtrent iets anders.

Dan krijg JU toch weer die alledaagse realiteit.
De werkelijkheid die zich in alle vormen laat kleuren.
Behangen desnoods. Al was het maar met illusies.

Dat woorden een geheel eigen leven kunnen gaan leiden.
Dat de stromen onnavolgbaar zijn en dat het een derde laat raden.
En dat een meewarig schouderophalen JUW deelgenoot zal zijn.
De orde wordt bepaald door de overgang naar alledag.

Een dag die zich ook al niet laat kleuren.
Een grijze, grauwe dag ondanks of dankzij het feit dat de zon niet opviel.
De glans zich in een hoekje voordeed en het straaltje zonlicht zich aan JUW oog onttrok.
Omdat JU met heel andere dingen bezig waart…

Trek het JU niet aan! Er kan altijd wel sprake zijn van dat andere moment.
Waarop bijvoorbeeld dat kwartje valt.

Of dat JU toch besloten hebt om vijf euro om te gaan ruilen voor dat muntstuk.

400 jaar Nederland-Manhattan New York
De Halve Maen. 2 oktober 1609.
It is on that side of the river that is called Manna-hata

En wat het zo bijzonder maakt: God zij met ons / in de rand.

KUNST

Kunst is niet
om op te vallen
maar de realiteit
zo ongewoon mogelijk
voor te stellen.

De waarde ligt
besloten in wat de
ander ervaart.

Als dat geen kunst is.

Het Manhattan vijfje
Eerste offici”le Herdenkingsmunt 2009
Spaar ze allemaal!
Zwaar verzilverde 5 euro munt

Kunst”!