Jaar: 2010

En als ik er nu eens drie vind” Een soort van drie eenheid. Of zou dit aan elkaar kunnen worden gekoppeld” Of gaan ontkoppelen. Drie Koningen ontkoppeld. En ieder die een andere kant op wijst. Want dat deden ze: wijzen.

Naar het westen” Niet voor niets kwamen zij uit het oosten, alwaar de zon opkomt. De zon die vandaag verstek liet gaan. Vandaag behoort dan ook alweer tot het verleden. Noem het gisteren. Of de dag daar weer voor. Eergisteren. Ook een woord wat zich laat delen. Eer gisteren! Of eer vandaag. Als gisteren teveel gevraagd is. Wat taal vermag. Of wat taal juist niet vermag. Het doorbreken van de stilte. Het opheffen van de zwijgzaamheid. Het breken van een gelofte. Neen, niet van armoede. De gelofte van zwijgzaamheid. En dat gedurende een heel mensenleven.

Leven op een ander plan.

Geen geruzie en geen discussie.

Geen gedachten overluid uitspreken.

Geen woorden van liefde en hartstocht.

Geen geladenheid en zeker geen gelatenheid.

Geen gelach en geen geween. Hoewel gewoon geween.

Waarom zou wenen niet kunnen”

Of is het de traan die de emotie onuitgesproken kenbaar gaat maken” De donkere dagen. De andere gedachten. De momenten die, als juweeltjes, dingen om in een lijstje te worden geplaatst.
Die doodgewone dingen. Die alledaagse dingen. Die doorsnee dingen. Die dingen die zo vanzelfsprekend zijn.
Of vanzelfsprekend lijken te zijn. En dit eigenlijk niet zijn. De dingen waaraan getwijfeld kan worden. De keuzes waarbij je weifelt. Of toch maar door gaat.
Op de ingeslagen weg. De zoektocht naar het doel. Een zeker moment. Een glazen kastje met bewaardromen. Zichtbaar, niet tastbaar. Onhoorbaar, niet voelbaar. On echt. Of echt” Onkwetsbaar” Kwetsbaar” Ongenaakbaar” Naakbaar” Bruikbaar” Pruikbaar” Maakbaar” Laakbaar” Haakbaar” Raakbaar” Aanraakbaar” Taakbaar” Draagbaar dan maar”
Weer wat woorden. Wat moet je ermee” Wat kun je ermee” Moet je er wel wat mee kunnen” Ik weet het niet! Wie HET wel weet, mag HET zeggen! Geen woorden als vergeet mij niet. Als lelietjes van dalen. Woorden als in
LIEVER
Liever loop ik een
straatje om
liever loop ik met
een boogje
liever loop ik van
je weg, nog
liever hoop ik dat
je zegt
blijf je”
Onderweg
valt zoveel te
beleven;
iedere dag
verheug ik me op
onder
weg.

Om even de gedachten te bepalen.

Om even de gedachten af te leiden.

Om even om het even even weg te geven.

Om even mijn even mee te geven, voor als je onderweg bent.

Om even wat andere zinnen mee te geven, al was het even om dat gevoel te geven: leven!

De kronkels van een jaar of wat geleden. De kronkels die ik voor nu weer tot leven weet te wekken. Omdat er op een dag als vandaag zoveel afgelastingen zijn. Er wordt gesproken over een sneeuwalarm. En de suggestie wordt gedaan niet weg te gaan. Indien niet absoluut noodzakelijk. Wanneer is iets absoluut noodzakelijk” Wat voor de een een reden is, zal voor de ander niet vanzelfsprekend zijn. Zoals deze tekst voor vandaag ook niet zo vanzelfsprekend is. En de plaatjes op voorhand triviaal zullen zijn. Door, wederom, de omstandigheid. Maar als het beperkt blijft tot juist deze omstandigheid…

Zie JU wel! De plaatjes”! Lekker obligaat!