Jaar: 2011

Geen wonder. Want wonderen hebben de neiging om het verhaal een totaal andere wending te gaan geven. Als iets een andere wending krijgt, bestaat de kans dat zaken spuigaten uit gaan lopen. Als dit gebeurt, is er een nog grotere kans dat het onverwachte zich daar ook nog mee gaat bemoeien. En als dat gebeurt…
Woorden. Wonderwoorden. Maar ook die bestaan niet. Hoewel… met enig gevoel kan het mogelijk toch gaan plaatsvinden. Dat wonder wat mensen juist in tijden als deze hopen. Naar uitkijken misschien. Mogelijk de nabije toekomst op een andere manier kunnen gaan ervaren. Hoop. Afscheid. Stilstaan bij een zeker verleden. Afsluiten. Boeken dichtslaan. Besluiten om boeken weg te doen. Weg te gooien. Te verbranden desnoods. Het leitje schoon te vegen. De boel te wissen.
Alles uit te spreken. Dingen die de neiging hebben in de weg te staan. Het bestendigen van ooit die uitgesproken mening. Persisteren. Want door te persisteren geef je duidelijkheid. Omtrent de plaats die jij wenst in te nemen. En die volharding zal, op een ander moment, ongetwijfeld de tol komen innen. Waardoor de waarde toeneemt. Of de waarde aan inhoud verliest. Er niet veel meer rest dan wat stof. Figuurlijke overblijfselen van wat ooit was. Een schets op de grond. Een krijttekening. Wat vage strepen. En rust. Vooral veel rust. Een eindeloze rust die zich van omstanders meester weet te maken. Rust welke zich voordoet in het wezen. Een wezen met een zijn. Een zijn in dat wezen. Geen pauze dit keer. Meer iets van een oneindigheid. Een koestering gepaard gaande met een rimpeling. Voor zover daar sprake van kan zijn. Een welbehagen. Toch een wonder”!