Jaar: 2009

Natuurlijk heb ik ook vandaag een aantal zaken nagelaten. Allereerst mijn voetstappen; niet direct zichtbaar
heb ik de klank horen wegebben. De nadruk lag wat meer op mijn linkerschoen, alsof deze nog steeds aan
het recupereren is. Zich aan dient te passen aan die verouderd nieuwe, andere situatie.
Zoals een museum zich kan ontfermen over verloren gewaande eigendommen.
Of de restanten van een familie zich bezighoudt met de verloren schatten.
Van Goldsmeding bijvoorbeeld. Of oud Egyptische kunst. Sarcofagen. Obelisken en naalden.

Maar niet die in Apeldoorn. Tenzij ook daar weer een herinnerobject gaat ontstaan.
Omdat men de weg wil wijzigingen. Vanwege een zekere beladenheid. Ik zeg maar wat.
En noem daarbij het een en ander. Bij deze!

Want met de huidige stand der techniek moet het straks mogelijk zijn om de uitvinding van
Professor Prudon haalbaar te maken. Men neme een voorwerp. Men ‘legge’ dit voorwerp onder een op
een lasergelijkende lamp. Rond deze lamp bevindt zich, ogenschijnlijk, een loze ruimte.
De lamp gaat aan. Een vederlicht schijnsel richt zich op het object, in dit geval een laken.
Geen gewoon laken maar een lijkwade. Van Turijn desnoods. De loze ruimte vult zich nu met beelden,
zonder enig geluid. In kleur verschijnt de eerste zeis. Of is het een ander voorwerp”
Een scherp mes weet de stengel te doorklieven. Niet veel later zien we de man die dit mes hanteert.
Allengs blijkt dat de geschiedenis voorafgaand aan het laken niet alleen de aanzet vormt tot dit
getransformeerde verhaal, maar dat ook alles tot het moment waarop een deel van dit laken in de
schrijn verdwijnt, het verhaal weet te vertellen.
Niet eerder kon vertellen dan het moment waarop nieuwsgierigheid het hele verhaal de das om doet.

Zoals ook dat andere verhaal wat in de krant verscheen: God schiep niet edoch scheidde.
Althans volgens de Nijmeegse hoogleraar Bijbelexegese Ellen van Wolde.
Wie Genesis letterlijk wil nemen zou, zegt zij, zijn denkbeelden moeten herzien:
God stond niet aan het begin van de schepping.

‘In het begin waarop God hemel en aarde scheidde…’.

Van Wolde analyseerde het tekstfragment niet allen taalkundig, maar plaatste het ook in de context
van de rest van de Bijbel en van de andere scheppingsmythes uit Mesopotami” die ongeveer in dezelfde
tijd zijn ontstaan. Het misverstand schuilt volgens de hoogleraar vooral in de interpretatie van een
enkel Hebreeuws woord, bara.
Dat zou niet, zoals tot dusverre algemeen werd aangenomen, ‘scheppen’ betekenen, maar ‘scheiden’.

Van Wolde meent dat op grond van de eerste zinnen niet kan worden volgehouden dat God als schepper
van hemel en aarde wordt beschreven, maar slechts als degene die een
ordening in de elementen aanbracht. Ook uit de zinnen die op de beginzinnen volgen,
zou blijken dat God alleen materie uit elkaar heeft getrokken, de aarde uit het water te voorschijn
heeft gehaald en daarboven een hemel heeft gespannen.

Er was met andere woorden dus al iets voordat God aan zijn scheppingsweek begon:
een watermassa waarin ook al zeemonsters leefden.
In feite was er ook al aarde, al diende die vrij van water te worden gemaakt om bewoonbaar te worden.

Maar God was niet alleen: hij richt zich in het scheppingsverhaal in een onderonsje tot zijn collega’s.

In een nog nabijere toekomst kan er sprake zijn dat God ook een naam had: DARWIN.

Ik rond het af met het onderstaande
FINGER / PRINT

Jouw kop,
kwaadwillig
is de frons
die delen splijt

je haar,
te lang voor
deze tijd
ligt het moment
besloten

in jezelf
opgesloten

je blik,
gericht
op een punt
waar het kader
van de foto
de onbeschreven
rand

een vingerafdruk
van je
verdwaalde

duim.

Daarnaast: Mr. Dr. E. Hirsch Ballin sprak de 8 oktober rede uit.
Niet alleen deed hij dit met verve, maar ook zijn woorden haalden deze keer,
in een samenvatting, de krant.

Bij deze in deel 2…