God: de scheider en Ernst

Natuurlijk heb ik ook vandaag een aantal zaken nagelaten. Allereerst mijn voetstappen; niet direct zichtbaar
heb ik de klank horen wegebben. De nadruk lag wat meer op mijn linkerschoen, alsof deze nog steeds aan
het recupereren is. Zich aan dient te passen aan die verouderd nieuwe, andere situatie.
Zoals een museum zich kan ontfermen over verloren gewaande eigendommen.
Of de restanten van een familie zich bezighoudt met de verloren schatten.
Van Goldsmeding bijvoorbeeld. Of oud Egyptische kunst. Sarcofagen. Obelisken en naalden.

Maar niet die in Apeldoorn. Tenzij ook daar weer een herinnerobject gaat ontstaan.
Omdat men de weg wil wijzigingen. Vanwege een zekere beladenheid. Ik zeg maar wat.
En noem daarbij het een en ander. Bij deze!

Want met de huidige stand der techniek moet het straks mogelijk zijn om de uitvinding van
Professor Prudon haalbaar te maken. Men neme een voorwerp. Men ‘legge’ dit voorwerp onder een op
een lasergelijkende lamp. Rond deze lamp bevindt zich, ogenschijnlijk, een loze ruimte.
De lamp gaat aan. Een vederlicht schijnsel richt zich op het object, in dit geval een laken.
Geen gewoon laken maar een lijkwade. Van Turijn desnoods. De loze ruimte vult zich nu met beelden,
zonder enig geluid. In kleur verschijnt de eerste zeis. Of is het een ander voorwerp”
Een scherp mes weet de stengel te doorklieven. Niet veel later zien we de man die dit mes hanteert.
Allengs blijkt dat de geschiedenis voorafgaand aan het laken niet alleen de aanzet vormt tot dit
getransformeerde verhaal, maar dat ook alles tot het moment waarop een deel van dit laken in de
schrijn verdwijnt, het verhaal weet te vertellen.
Niet eerder kon vertellen dan het moment waarop nieuwsgierigheid het hele verhaal de das om doet.

Zoals ook dat andere verhaal wat in de krant verscheen: God schiep niet edoch scheidde.
Althans volgens de Nijmeegse hoogleraar Bijbelexegese Ellen van Wolde.
Wie Genesis letterlijk wil nemen zou, zegt zij, zijn denkbeelden moeten herzien:
God stond niet aan het begin van de schepping.

‘In het begin waarop God hemel en aarde scheidde…’.

Van Wolde analyseerde het tekstfragment niet allen taalkundig, maar plaatste het ook in de context
van de rest van de Bijbel en van de andere scheppingsmythes uit Mesopotami” die ongeveer in dezelfde
tijd zijn ontstaan. Het misverstand schuilt volgens de hoogleraar vooral in de interpretatie van een
enkel Hebreeuws woord, bara.
Dat zou niet, zoals tot dusverre algemeen werd aangenomen, ‘scheppen’ betekenen, maar ‘scheiden’.

Van Wolde meent dat op grond van de eerste zinnen niet kan worden volgehouden dat God als schepper
van hemel en aarde wordt beschreven, maar slechts als degene die een
ordening in de elementen aanbracht. Ook uit de zinnen die op de beginzinnen volgen,
zou blijken dat God alleen materie uit elkaar heeft getrokken, de aarde uit het water te voorschijn
heeft gehaald en daarboven een hemel heeft gespannen.

Er was met andere woorden dus al iets voordat God aan zijn scheppingsweek begon:
een watermassa waarin ook al zeemonsters leefden.
In feite was er ook al aarde, al diende die vrij van water te worden gemaakt om bewoonbaar te worden.

Maar God was niet alleen: hij richt zich in het scheppingsverhaal in een onderonsje tot zijn collega’s.

In een nog nabijere toekomst kan er sprake zijn dat God ook een naam had: DARWIN.

Ik rond het af met het onderstaande
FINGER / PRINT

Jouw kop,
kwaadwillig
is de frons
die delen splijt

je haar,
te lang voor
deze tijd
ligt het moment
besloten

in jezelf
opgesloten

je blik,
gericht
op een punt
waar het kader
van de foto
de onbeschreven
rand

een vingerafdruk
van je
verdwaalde

duim.

Daarnaast: Mr. Dr. E. Hirsch Ballin sprak de 8 oktober rede uit.
Niet alleen deed hij dit met verve, maar ook zijn woorden haalden deze keer,
in een samenvatting, de krant.

Bij deze in deel 2…

‘ONVERSCHILLIGHEID MAAKT ONS KWETSBAAR’

Alkmaar – Justitieminister Ernst Hirsch Ballin, kleinzoon van een geboren
en getogen Alkmaarder, hield gisteren de jaarlijkse ‘Ontzetrede’ in de Grote kerk.
Zijn boodschap: we moeten toleranter worden. Hieronder een samenvatting.
“Culturele en religieuze verscheidenheid, gecombineerd met tolerantie, kunnen de ingredi”nten zijn
voor een duurzame, krachtige staat. Tolerantie voorkomt dat competitie uitmondt in onderlinge
rivaliteit, conflict of zelfs gewapende strijd. Door de overheid gewaarborgde tolerantie verzekert
een verdraagzame relatie tussen mensen van verschillende overtuiging.”
“Een samenleving waarin de ander slechts wordt getolereerd, dus waarin de ander letterlijk wordt
toegestaan te bestaan, is niet duurzaam. Een dergelijke samenleving vervalt op langere termijn
hoe dan ook in onverschilligheid. Onverschilligheid maakt een samenleving kwetsbaar voor
dreigementen van buitenaf, maar ook voor interne spanningen en groepen die ge”soleerd worden
of zichzelf afsluiten.”

Dialoog
“Als dit gebeurt, wordt de onderlinge afstand in een onverschillige samenleving steeds minder overbrugbaar,
simpelweg door het ontbreken van contact en dialoog. De multiculturele praktijk laat de risico’s zien van een
samenleving die alleen gebouwd is op het oppervlakkig tolereren van de ander.”
“Op het fundament van tolerantie moet daarom een staat van wederzijds respect worden gebouwd.
Dat begint met een betrokken en respectvolle staat. Een rechtsstaat dus in de ware zin van het woord.
Een staat die zich naar zijn burgers niet onverschillig opstelt, maar inclusief.
Een staat die in woord en daad laat zien dat hij iedere burger van belang acht voor de samenleving,
ongeacht diens overtuiging of geloof.
Een staat dus die iedere burger volstrekt serieus neemt in diens overtuiging.
Uit recent wetenschappelijk onderzoek blijkt overigens dat het bij uitstek zo’n staat is die
sociale cohesie stimuleert. Als mensen zich in hun eigen, vaak particuliere identiteit erkend en
serieus genomen weten, voelen ze zich sneller betrokken bij het grotere verband van de samenleving.”
“Hoe abstract deze woorden misschien mogen klinken, dit ideaal is voor mij een wezenlijke
politieke drijfveer. En het zijn deze uitgangspunten waarop het veiligheidsbeleid van ons kabinet is gebouwd.”

Consequent
“In onze benadering van daders en slachtoffers gaat het mij erom mensen niet als nummers te beschouwen
maar hen serieus te nemen in hun wil en overtuiging. Dat impliceert op de eerste plaats dat ze
verantwoordelijk worden gehouden voor hun gedrag en de normen die ze daarvoor hanteren.
Dat doen we onder meer door consequent op te treden tegen plegers van delicten.
Maar samen met gemeenten, reclassering, politie en zorginstellingen pakken we ook de oorzaken
van problematisch gedrag aan. Kan iemand de verantwoordelijkheid voor zijn gedrag niet of
nog niet dragen, dan is het de plicht van een rechtsstaat om hem te begeleiden naar verantwoorde
terugkeer naar de samenleving.”

Aldus sprak de heer Mr. Dr. Ernst Hirsch Ballin, Minister van Justitie zijn
8 oktober rede uit in de Grote Kerk tijdens het Alkmaar ontzetfeest.