koffiedik

Waar blijft de tijd”

Voor JU het goed en wel beseft ben JU de tijd vergeten.
Overal waar ik ook keek zag ik niet veel meer dan klokken die
probeerden mij op een dwaalspoor te brengen.
Ik begaf me op weg maar raakte dra de tijd kwijt.
Uren en uren was ik bezig tenminste, naar mijn idee.
Als JU eenmaal begonnen bent is het moeilijk om te stoppen.
‘Op Uw plaatsen, klaar… pang!’
Als eerste verliezen oudere mensen het besef van de tijd.
Wat stelselmatig naar voren komt is dat de biologische klok het beter kan vertellen.
‘Het klokje van zeven uur en dus…’

Waren we in de teil geweest. Eerst vader. Toen de dochter. Daarna de zoon.
En uiteindelijk was moeder aan de beurt. De jongste dochter, die nog niet luierzindelijk was,
had het voorrecht om apart in haar eigen badje te gaan. Het zijn dan ook de jaren vijftig en
een eigen douche laat staan een bad, is slechts een voorrecht wat zich in het badhuis voordoet.
Weliswaar tegen betaling. En je krijgt automatisch een afgepaste hoeveelheid tijd mee.
Zoals van de zomer ook op de camping: voor vijftig eurocent kun je vijf en een halve minuut
van de douche gebruik maken. Niet voor de ‘lekkerte’, tenzij je er nog een muntje tegenaan knalt.

Kijk met mij terug naar een kort verleden en sta ook dan weer stil bij het moment van nu.
Ik schreef alreeds over het mo-NU-ment en koppelde dit aan dat moment voor JUzelf.
Het moment waarop een bepaalde mate van onkwetsbaarheid zich voor kan doen.
Het moment waarop JU boven JUzelf uit kunt gaan stijgen. Dat ongeaarde en onge”venaarde.
De contactloosheid die gepaard gaat met een gevoel van alles. In evenwicht.
Dat moment en die situatie staat mij nu voor de geest. En het doet zich voor in diezelfde geest.
Het moment waarop tijd part noch deel van het leven uitmaakt.
Waarop anderen stellen dat de tijd stilstaat. De toekomst er niet toedoet,
laat staan de herinneringen uit het verleden. JUW verleden.

Vage momenten. Zichtbare herinneringen. Tijdloze gedachten. En een vloed van emoties
die dit geheel van een romige, wolkennevel weet te voorzien. Als toefje op een imaginaire taart.
Want zo stel ik me de toekomst, op dit moment en in zekere zin, voor.
Als een hoorn van overvloed waar zo langzamerhand de puf een beetje uitraakt. Als een slagroombus
waar het gas in opraakt. Het moment waarop de straal begint te sputteren. Een eigen tempo aangeeft.
Gelijk de tijd zich zo anders voordoet als het verschil tussen jong en oud.
Oud van jaren maar jong van geest. Of jong van jaren met de gedachten van allen die JU reeds
voor zijn gegaan. Het wereldleed dat soms vroegtijdig op jonge schouders wordt gedrapeerd.
Opdat de anderen daarvan verlost zijn. Opdat het minder schade aanricht aan de knie”n van de betrokkene.
Ongeacht de leeftijd. Ongeacht de nog toekomende tijd.
Ongeacht iedere claim die een mens zou kunnen plegen. Er valt simpelweg niets te plegen.
Omdat de tijd gevangen zit in eigen wetmatigheden. Daar andere dimensies aan te pas komen.

Tijd en kijken. Koffiedik kijken. De vraag aan de waarzegger.
De man of vrouw die de mogelijkheid bezit een uitspraak te doen omtrent
het geheim van de toekomst.

Gelijk een nieuwerwetse Nostradamus de sterrenwichelaars tot de orde weet te roepen.
Gelijk een Galileo het gelijk aan zijn zijde mocht krijgen. Helaas een x aantal decennia later.

Tijd dus.
Koffie, Dik”

TIJDING

Te lang stond ik stil
en liet de tijd
de keuze

nu de keuze is gemaakt
staat de tijd stil

waar
ben ik gebleven

Een open eind

… volgen alsnog de punten!