stemmen

BESTAANSRECHT

Het is liefde
voor ’t leed
waar ik mijn
bestaan op
fundeer;

geconcentreerd
leed
ruimtelijk
verdeeld
in bos en lommering

verkrampte wezens
de starre blik
verstijfde bewegingen
schouders waarop

hun leed en dat
van de wereld
wordt verplaatst

ondraaglijk leed
hoor je hen niet

klagen

gevangenen
van
zichzelf
in
zichzelf
gevangen

waar ik,
berustend,

deelgenoot
in ben.

21-08-’91

Niets zo afschuwelijk dan het leed wat wij de ander weten te bezorgen.
En dan de ommekeer: het leed dat wij de ander denken te besparen.
Wij denken en daar schuilt vaak de fout. Dat wij doen vanuit een bestwil principe,
wat zijn beste tijd reeds ver achter zich heeft weten te laten.
Het moment waarop de krankzinnigheid werd vervangen door de stoornis.
Een psychiatrische stoornis desnoods.
Of de afkortingen waar wij steeds bedrevener in zijn geworden:
PTSS, adhd, dvd, cd en daar dan weer de geneugten van weten te plukken.
Alsof het om geneugten draait.
Of, zo JU wenst het hogere zo makkelijk weten in te ruilen voor het goddeloze.
En daar dan ook letterlijk voor gaan: god lozen…

Wij dat kunnen doen in de vorm van een zekere banaliteit.
Basaliteit wat ook andere associaties teweeg weet te brengen.
De ontvankelijkheid voor het laag bij de grondse:
het weer letterlijk met beide benen in de strontlaag staan.
De Augiasstal te reinigen, gelijk de oudheid daar een verhaal omtrent schiep.
Bijkans een verhaal van bestialiteit omgeven met een wolk van Hedonisme.
Chaos alom en stemmen die dit geheel van een kader kunnen voorzien.
Want dat is waar ik eigenlijk naar toe wil gaan. Stemmen…

‘Stemmen horen accepteren’ van Marius Romme en Sandra Escher.

Niemand in de buurt en toch praat iemand tegen je. Ben je dan gek”
‘Hoeft niet’, zegt psychiatriehoogleraar Marius Romme.
Lange tijd gold ook in de klassieke psychiatrie het inzicht dat stemmen horen als een symptoom
van een ernstige geestesziekte opgevat moet worden. Romme, gepensioneerd hoogleraar psychiatrie,
schudt zijn hoofd. “Het is nu bekend dat stemmen horen bij 4 procent van de bevolking voorkomt.
Slechts een klein deel heeft er last van. Gandhi – grondlegger van India – hoorde stemmen, Churchill ook.
Het is een vooroordeel dat stemmen horen een uiting is van gekte, van schizofrenie.”

“Stemmen kunnen een negatieve boodschap uitspreken, maar ook een positieve tijding brengen
of ondersteuning bieden.” Volgens Romme is er in tweederde van de gevallen sprake van een
‘positieve stem’, in andere gevallen hebben de stemmen een negatieve lading.
“Dat zijn stemmen die je kleineren, uitschelden, foute opdrachten geven.
Min of meer traumatische gebeurtenissen in het verleden liggen eraan ten grondslag:
seksueel misbruik, geweld, liefdesverdriet, afwijzing, ontslag. Van die dingen.”
De therapie bij de problematische stemmenhoorder berust op de ontsluiering van de herkomst
van de stem en daarmee op de gebeurtenissen in diens persoonlijke leven die de heftige emoties
teweeg hebben gebracht. “Op wie in je leven lijkt die stem” Wat heeft hij met je leven gedaan””
Die emoties moet je herkennen, begrijpen, bespreken met anderen.
Dan ebt schaamte weg, worden taboes doorbroken en leert men om te gaan met de stem.
Dan eindigt Romme met het volgende:

“ook moet de betrokkene tot het inzicht komen dat die stem niet almachtig is.
Vraag hem eens de afwas te doen!”

Een verhaal wat geplaatst was in Vrij.
Waar Will Gerritsen de tekst voor schreef en waar ik de belangrijkste zaken weer
uit heb weten te plukken. De noemer is bekend: gejat, maar beter dan…

Want de opening van dit stuk heb ik voor het laatst bewaard:
Stemmenhoorder Marga Croon moest laatst nieuw ondergoed hebben en spoedde zich naar V & D.
Zij zag echter een buurtwinkel en hoorde een stem die zei: “gun die man zijn geld.”
‘Ik nam een kijkje en tot mijn verbazing stond die winkel op opheffen en gaf enorme kortingen.’

Indien deze stemmen zich frequenter en bij een grotere groep mensen gaat voordoen,

kan het niet anders dan dat

de recessie een kort leven beschoren is…