Jaar: 2013

Vond ik wel leuk. Vroeger. Vooral als er in de buurt hanengekraai uit het kippenhok kwam. De klok op het punt stond om twaalf uur te slaan. De buurvrouw uit het raam hing. Er een zwarte kat onder de ladder doorliep. De emmer op het punt stond te vallen. Scheel kijken. En als dan alles precies op dat moment als een puzzel in elkaar viel, was er geen redden meer aan. Zou ik mijn hele leven lang scheel blijven. Niet alleen beperkt door het kijken, maar ook over de wijze waarop de omgeving een vrijbrief kreeg om op jou te reageren. Het zou wel een voordeel hebben: ik zou alles dubbel zien!
Nu weet ik niet of dit wel een voordeel zou zijn, want in het ergste geval zouden zouden angstige voorvallen zich ook dubbel weten te herhalen. Gelijk mijn dubbelzegging in mijn voorgaande zin. Misschien zou dit ook niet opvallen, gehaast als ik ben om mijn lettertjes met de snelheid van mijn vingertoppen te herhalen. Waarop ik constateer dat ik reeds op de tweede dag van 2013 reeds in de voorspelde herhalingsval ben getrapt. Nooit geweten dat mijn voortschrijdende leeftijd zo snel zou toeslaan. Neen, dan laat ik mijn bericht liever over een van de jongste leden van het fotocafe gaan. De Egmondse kunstenaar Kees Oosterbaan. Hij exposeerde in april vorig jaar in de Egmondse bibliotheek met zijn project “Onzichtbare monumentjes.” Leerlingen van basisscholen de Boswand, De Branding, De Driemaster, Sint Jozef en De Windhoek maakten foto’s van een schijnbaar onbeduidende plek die, om wat voor reden ook, belangrijk voor hen was en schreven er een tekstje bij. Kees Oosterbaan bewaart alles bovendien in zijn archief.
Met een foto van Kees erbij. Kees die morgenavond afwezig zal zijn. Kees die ook de discussie heeft aangeslingerd omtrent het wel dan niet zien van een enkel perspectief. Waarbij het perspectief dit keer niet in een dubblzegging de revue wederom zal gaan passeren. Want ook dan komt die vermaledijde herhaling weer tevoorschijn. En dat kan ik je op de tweede dag van dit andere jaar absoluut niet aandoen, hoewel…