Vriend
Alsof van alles te kaderen valt.
Het lopen langs de gebaande paden. Of loop ik over de gebaande paden”
Of blijf ik op de kantjes letten. Loop ik ze eraf”
Het blijft behelpen als je keuzes maakt. En keuzes maak ik.
Ik wandel, terwijl mijn kamertje de deplorabele staat continueert.
Ik kijk verbaasd naar zaken die ik vastleg.
Zoek ik nu anders dan dat ik voor die tijd zocht”
Denk ik nu harder dan dat ik voor die tijd dacht”
Hoop ik nu harder dan dat ik voor die tijd deed”
Hoor ik nu anders dan dat ik voor die tijd hoorde”
Waar is de tijd gebleven als de tijd ergens verdwenen is” Ben ik een waaghals”
Iemand die, willens en wetens, keuzes heeft gemaakt en daar de consequenties
mogelijk wat laag heeft ingeschat” Of iemand waarbij de zaken door karma dan
wel het ’toeval’ zijn overkomen. Een mea culpa wat in een herhaling blijft steken”
Hoewel. Kun je je eigen gezondheid wel gaan inzetten in het spel dat leven heet”
Waarom gaan mensen dan in de buitengebieden zitten” Of liggen” Of staan”
Als in buitengaats land”
Of zoeken zij, ongemerkt, het gevaar op” Uit op het lopen van risico”
De onzekere uitdaging” Het verzekeren van het onverzekerde”
De onschuld van het probleem”
Hebben deze woorden niet veel weg van een vorm van raaskallen”
Valt er wel een pleidooi te houden voor het feit dat ik raaskal”
En zijn er wel anderen die met mij meegaan in dit geraaskal”
Of met een licht schouderophalen de stekker eruit trekken en het licht uitdoen”
Want ook die vraag is nog steeds niet beantwoord:
‘wil de laatste het licht uitdoen”‘ In het Latijn graag.
Wie, oh wie, weet hier het antwoord op te formuleren”
Zie dit geheel maar als een soort van overbrugging.
Omdat zich op verschillende fronten andere ontwikkelingen voordoen en het nog wat vroeg is om…
ON ZIN
Niet te rijmen on
zin der geschreven
woorden vloeit de vlakte
onder
stroomt de zin de verte
in
doorwaakt, doorwaad
de stroom
der zoet’ herinnering;
een snelle vliet
vliedt
een eeuwig afscheid
vlucht.
’t Zijn wat woorden die ik kwijt wil aan een vriend. Want een vriend was hij. Eerst dik, nu dun.
Een vriend ook die zijn aanhankelijkheid niet onder stoelen en banken verborg. Soms wat last
had van een identiteitsstoornis. Maar hier gemakshalve snel overheen stapt.
Of liever gezegd: stapte. Want hij is niet meer. Zijn lichaam liet hem in de steek.
En zijn aanhankelijkheid bleef hij tot het laatst vertonen.
Zijn geaardheid was ook niet geheel van deze tijd:
geen moment waarop ik hem kwaad heb getroffen.
Geen moment ook waarop hij zijn beklag heeft gedaan.
Om reden dat ook dit bepaald niet in zijn aard lag.
Maar wel terloops even zijn aanhankelijkheid liet blijken: van achter naar voren spurtte.
Een oefening die mij ook regelmatig inspireerde. Of de wijze waarop hij de wereld aanschouwde.
Vanaf een zekere hoogte wist hij te genieten van wat de wereld hem bood.
Oprecht was zijn zonaanhankelijkheid, hoewel hij ook schaduw wist te appreci”ren.
Een vriend met een bepaalde getrouwheid. Een vriend ook die op een geheel eigen wijze
wist te communiceren. Naast statigheid een zekere eigenwijzigheid tentoon spreidde.
Een vriend waar ik geen kwaad woord heb te zeggen. Oskar. Of Oscar, eigenlijk doet
dat niet zozeer ter zake. Een je weet wel dier.
Wat diervriendelijk door het dierenleven ging en nu, ergens vanuit de kattenhemel,
zich nergens meer druk over hoeft te maken. Geen pijn meer lijdt.
Geen urinewegaantastingen meer heeft. En vanmiddag op mijn armen wist te spinnen.
Alsof het voorland ook voor hem geen enkele onbekendheid meer had.
Zoals de geiten die, van rood dan wel groen kruis voorzien niet inslapen, niet gedood
maar geruimd gaan worden. En de check die zich over veertien dagen voordoet:
drachtig dan misschien alsnog. Hoezo de beste wensen voor het nieuwe jaar”
Ach, misschien ben ik wat sentimenteel.
Misschien begin ook ik wat nurkse trekken te vertonen.
Misschien ligt het ook bij mij aan het weer.
Misschien dat ik morgen…
Dag Oscar, bedankt lief beessie!
Laatste 15 Reacties