Fietsen en meters
Taal
machtig wapen
om het
machtigste wapen
stil te
verbergen
machtig wapen
om het
machtigste wapen
stil te
verbergen
daar stel ik nogal wat. Want indien ik mijn mond houd zal de ander dienen te raden.
En juist in dat raden kan het al snel fout gaan. Dan krijg je zoiets als: ‘nee hoor, dat
heb ik niet gezegd! Neen, dat maak jij er nu van, ik heb dat heel andere geformuleerd!’
‘Dat is jouw interpretatie! Of mogelijk slechts jouw perceptie. Zo stel ik het mij voor.’
Of, en dat doet het altijd wel bijzonder goed: ‘maar zo heb ik het absoluut niet bedoeld!’
Taal dus. Taal waarmee wij de ander begroeten. Taal waarmee wij de ander terechtwijzen.
Taal waarmee wij onze voorkeur kenbaar weten te maken.
Taal waardoor we van onze afkeuring blijk geven. Taal waarmee we kunnen instemmen.
En dan laat ik lichaamstaal maar voor het gemak van wat dit is: lichaamstaal.
En juist in dat raden kan het al snel fout gaan. Dan krijg je zoiets als: ‘nee hoor, dat
heb ik niet gezegd! Neen, dat maak jij er nu van, ik heb dat heel andere geformuleerd!’
‘Dat is jouw interpretatie! Of mogelijk slechts jouw perceptie. Zo stel ik het mij voor.’
Of, en dat doet het altijd wel bijzonder goed: ‘maar zo heb ik het absoluut niet bedoeld!’
Taal dus. Taal waarmee wij de ander begroeten. Taal waarmee wij de ander terechtwijzen.
Taal waarmee wij onze voorkeur kenbaar weten te maken.
Taal waardoor we van onze afkeuring blijk geven. Taal waarmee we kunnen instemmen.
En dan laat ik lichaamstaal maar voor het gemak van wat dit is: lichaamstaal.
Ik stelde me voor en gaf een hand. Maar gelijktijdig realiseerde ik me dat ik haar naam niet verstond.
Zij vroeg mij met haar mee te gaan en een ogenblik later was daar de vraag: ‘maak Uw bovenlichaam
maar bloot.’ Of misschien was de vraag wel: ‘wilt U Uw bovenlichaam ontbloten”‘ Die vraag op zich
verdween en het verzoek daar kon ik niet omheen. Want ik kwam voor de test. De fietstest. En voelde
me op zeker moment bijkans Jimmy. Kwam Boudewijn de Groot nog even om de hoek kijken.
En was ik bijzonder gehaast geweest om na de ICD controle het grote pand weer te verlaten.
De stad in te gaan. Op mijn manier aan mijn conditie te werken. Een boodschap te gaan doen.
Foto’s te gaan schieten. En zag ik toch ook dat obligate plaatje en legde dit vast.
De Molen van Piet op het bolwerk gehuld in winterse sferen.
Een straatje getiteld Vogelezang en niet veel verder de Kneppelbrug.
Want Trudy had mij toch enigszins willekeurig be”nvloed.
Haar foto’s deden aan Anton Pieck denken en ik mocht mij in een overdadig zonlicht met
mijn camera bemoeien. Want ik diende gelijktijdig rekening te houden met het kunnen
verkleinen van mijn beelden. Beelden die deze woorden kunnen gaan vergezellen.
Vermits de techniek het niet weer af laat weten.
Maar ook daar word ik, eerlijk gezegd, niet direct meer warm van.
Neen, de koude doet meer met mij en zorgt dat mijn verlangen naar de zon steeds sterker wordt.
Zij vroeg mij met haar mee te gaan en een ogenblik later was daar de vraag: ‘maak Uw bovenlichaam
maar bloot.’ Of misschien was de vraag wel: ‘wilt U Uw bovenlichaam ontbloten”‘ Die vraag op zich
verdween en het verzoek daar kon ik niet omheen. Want ik kwam voor de test. De fietstest. En voelde
me op zeker moment bijkans Jimmy. Kwam Boudewijn de Groot nog even om de hoek kijken.
En was ik bijzonder gehaast geweest om na de ICD controle het grote pand weer te verlaten.
De stad in te gaan. Op mijn manier aan mijn conditie te werken. Een boodschap te gaan doen.
Foto’s te gaan schieten. En zag ik toch ook dat obligate plaatje en legde dit vast.
De Molen van Piet op het bolwerk gehuld in winterse sferen.
Een straatje getiteld Vogelezang en niet veel verder de Kneppelbrug.
Want Trudy had mij toch enigszins willekeurig be”nvloed.
Haar foto’s deden aan Anton Pieck denken en ik mocht mij in een overdadig zonlicht met
mijn camera bemoeien. Want ik diende gelijktijdig rekening te houden met het kunnen
verkleinen van mijn beelden. Beelden die deze woorden kunnen gaan vergezellen.
Vermits de techniek het niet weer af laat weten.
Maar ook daar word ik, eerlijk gezegd, niet direct meer warm van.
Neen, de koude doet meer met mij en zorgt dat mijn verlangen naar de zon steeds sterker wordt.
Te kiezen had ik, relatief gezien, weinig. De afspraken stonden vast.
En het zitten op die fiets was ook weer een waar genoegen. Zeker toen ik las dat het apparaat
op Terminal stond. En ik de zoveelste gast was die daar een opmerking over maakte.
En de technica voor de zoveelste keer mocht herhalen wat zij bij iedere bezoekende gast vertelde:
neen geenszins terminaal maar wel dat het apparaat was aangesloten. En de automatische
bloeddrukmeter deed wat het wel moest doen: geen bloeddrukmeten. En waarschijnlijk, na een
hele ochtend optimaal bezig te zijn geweest, des middags van een voorgeschreven si”sta
gebruik wenste te maken.
De weerstand werd verhoogd, terwijl ik geen meter vooruitgang boekte.
Van 100 naar 120 en ik bleef de pedalen luchtigjes beroeren. De teller schommelde tussen de
zestig en de zeventig en met mij bewoog het groene lichtje niet. Tijd was mede bepalend en
de druk werd opgevoerd. Om de zoveel tijd werd ik handmatig in de gaten gehouden.
En zowaar, mijn bloeddruk steeg met de inspanning die ik leverde.
Wat een mazzel dat ik al eerder op de fiets was gestapt om mij naar het MCA te spoeden.
Bijkans had ik mij verslapen en het was maar goed dat ik buiten mannenstemmen door het
dak heen hoorde. Mogelijk in een droom. Maar dat was van een geheel andere orde.
Niet van belang terwijl de wrijving toch een aanslag op mijn bovenbenen deed. 140.
En ik vroeg aan de betreffende dames of ik zo de hele middag voor me had.
Ik kan me voorstellen dat mensen op een hometrainer dan pakkende beelden zouden willen zien.
160. De val, bijvoorbeeld, van het Kabinet. Maar neen, de gristelijke VU heeft mogelijk weer
voor een wonder gezorgd: misschien dat B, B & R ooit lid zijn geweest van het A’dams studentencorps.
Hoewel ik mij dat bij die Zeeuw en die R. niet direct kan voorstellen.
En het zitten op die fiets was ook weer een waar genoegen. Zeker toen ik las dat het apparaat
op Terminal stond. En ik de zoveelste gast was die daar een opmerking over maakte.
En de technica voor de zoveelste keer mocht herhalen wat zij bij iedere bezoekende gast vertelde:
neen geenszins terminaal maar wel dat het apparaat was aangesloten. En de automatische
bloeddrukmeter deed wat het wel moest doen: geen bloeddrukmeten. En waarschijnlijk, na een
hele ochtend optimaal bezig te zijn geweest, des middags van een voorgeschreven si”sta
gebruik wenste te maken.
De weerstand werd verhoogd, terwijl ik geen meter vooruitgang boekte.
Van 100 naar 120 en ik bleef de pedalen luchtigjes beroeren. De teller schommelde tussen de
zestig en de zeventig en met mij bewoog het groene lichtje niet. Tijd was mede bepalend en
de druk werd opgevoerd. Om de zoveel tijd werd ik handmatig in de gaten gehouden.
En zowaar, mijn bloeddruk steeg met de inspanning die ik leverde.
Wat een mazzel dat ik al eerder op de fiets was gestapt om mij naar het MCA te spoeden.
Bijkans had ik mij verslapen en het was maar goed dat ik buiten mannenstemmen door het
dak heen hoorde. Mogelijk in een droom. Maar dat was van een geheel andere orde.
Niet van belang terwijl de wrijving toch een aanslag op mijn bovenbenen deed. 140.
En ik vroeg aan de betreffende dames of ik zo de hele middag voor me had.
Ik kan me voorstellen dat mensen op een hometrainer dan pakkende beelden zouden willen zien.
160. De val, bijvoorbeeld, van het Kabinet. Maar neen, de gristelijke VU heeft mogelijk weer
voor een wonder gezorgd: misschien dat B, B & R ooit lid zijn geweest van het A’dams studentencorps.
Hoewel ik mij dat bij die Zeeuw en die R. niet direct kan voorstellen.
Genoeg gewauwel. Morgen weer een andere dag. Maar een ding moet mij nog even van het hart:
ik ben zowaar geslaagd voor de fietstest! En zal straks deel gaan uitmaken van de groep bijzonderaren:
ICD: daar kom je nog steeds wat verder mee!
ik ben zowaar geslaagd voor de fietstest! En zal straks deel gaan uitmaken van de groep bijzonderaren:
ICD: daar kom je nog steeds wat verder mee!
Laatste 15 Reacties