Jaar: 2012

Een Kerstkaart die schittert door oubolligheid” Nou, dat kun je met een gerust hart aan mij overlaten! Simpelweg door een bejaarde de vrije hand te gunnen. En Hallmark de gelegenheid te geven van zijn voorraad af te komen. Misschien wel in het kader van een plank die iedere keer opnieuw an de aandacht is ontsnapt. Dankzij een freelancer mogelijk van die plank is gerukt en daardoor de gelegenheid heeft gekregen weer eens onder de aandacht te komen. Van het winkelend publiek. Op jacht naar een koopje. Succes verzekerd en de handel weer blij. Stel ik me voor.
Oubolligheid op zich kan mij niet deren. Ik behoor toch al tot die leeftijdscategorie. Waardoor ik mezelf weer eens een plek gun in de wereld van vandaag. De feitelijke reden uit de weg ga. Zoals ik wel vaker redenen achterwege laat. Niet altijd stilsta bij de dingen die mij omringen. Dingen staan nu eenmaal niet stil. En ik omcirkel daarin dan weer die dingen. Waardoor de weerslag van het verleden zich in mijn heden voortzet. Gelijk ik gisteren een overdenking naar voren liet komen.

Nog niet eens oud / geenszins versleten / richten wij de pijlen // een ander jaar / nieuw moet je weten / het oude onderweg / de herinnering…vergeten”!

Woorden zonder enige context. Ogenschijnlijk misschien. Want er zijn toch weer woorden in terecht gekomen die ergens, in de tijd dat ik onderweg ben, wel degelijk een rol blijken te spelen. Dan kom ik onderweg ergens terecht: Thomas Verbogt & Pauline Bakker. Vandaar het volgende fragment.
Er zijn herinneringen waarmee je je geen raad weet.
Ze zijn er, ze komen misschien uit een droom voort, ze kunnen zich losmaken uit iets wat iemand je vertelt,  je kunt ineens in een omgeving zijn waar je voor het eerst komt terwijl je ervan overtuigd bent, dat je er eerder was. Er zijn herinneringen waarvan je zeker weet dat je er alles mee te maken hebt, dat je er een rol in speelt, ja, dat het jouw herinneringen zijn, maar ze blijven een raadsel.
Kijk, zo een fragment, zo een omstandigheid laat zich onbewust op een ander moment blijken. Wanneer tijd daar een rol in krijgt, de omstandigheid zorgt voor een zeker podium en het fragment in al zijn drama probeert de zaak te verhelderen, op zo’n moment kan dan weer sprake zijn van… ja van wat eigenlijk” Of is het het werk van Marius van Dokkum wat hier mogelijk mee te maken heeft. Zijn humorvolle oubolligheid” Zijn meegaan met de tijd” Grootmoeder bedient het toetsenbord met een vinger, de gebruiksaanwijzing in haar linkerhand en opa houdt de bladzijde open, een bolknak tussen de lippen en een liefdevolle hand op haar rechterschouder. Liefde die niet vergaat. Een stel op een armoedig bankje, hij met zijn blik op haar, terwijl zij, met drie pennen een sok breit. Afgedragen pantoffels, armoedige gordijnen, een enkele bloem achter het raam en een nummer: 65. Zijn mannenhuishouding. Een petje, een sigaretje, een kat op de crapaud, een kat in de vensterbank en een tweetal nieuwsgierige vrouwen. Buurvrouwen misschien. Een drooglijn met was dwars door de kamer: een brommer op een stel kranten. Ook een beeld dat associaties oproept. Herinneringen. Een melange. En hutspot van beelden en wat woorden. Een woordenbeeldenbrij.

Waarmee ik eindig. De beelden laat voor wat ze zijn: dromen en herinneringen!