een tweede HET…
Het daagt in het oosten en het daagt mij uit! Nu moet daar niet teveel aandacht aan geschonken worden want als ik, wederom, met ‘het’ aan de loop ga, valt het einde niet te voorspellen. Dat is, op zich, altijd wel weer wat curieus maar weet ik geenszins of de ander op mijn curiositeit zit te wachten. Waarbij ik me betrap op een herhaling van een voorafgaande. Eigenlijk geen probleem, ware het niet dat ik, tegen beter weten in, mezelf enigszins voor de gek weet te houden. Door simpelweg wat aan te klooien, door eenvoudigweg mijn fantasie de vrije loop te laten gaan, me nergens druk over te maken en me ook niet in de luren te laten leggen door veranderde omstandigheden. Daardoor daagt het mij regelmatig en laat ik de wijsheid daar waar deze thuishoort: in het oosten. Ik richt me nu eenmaal liever op de dingen van de dag, hoewel daar ook veel op af te dingen valt. Waardoor ik toch een beetje vormen van handel in mezelf bespeur, maar dan weer op een totaal ander vlak. En zo blijf ik wat met mezelf stoeien, bijkans tot vervelens toe…
Neen, laat ik het vandaag maar eens kort en bondig houden! De uitdaging laten voor wat deze is en mij geenszins zorgen maken omtrent de dag van morgen. Gewoon met wat plaatjes mijn gevoeligheid naar voren brengen. Want na ‘De Zandtovenaar’ verdwijnen mijn bijdragen in het niet. Ik heb dan ook geen verhaal te vertellen. Hooguit te melden dat ook het tweede deel van ‘De Hobbit’ een magistrale belevenis was. Magistraal door de wijze waarop het verhaal wordt uitgesponnen en de wijze waarop de beelden mensen in de zaal weten te verrukken. Hoewel dat in het duister toch ook voor een belangrijk deel verborgen blijft.
En dan de beelden op zich of liever gezegd ‘an sich’ hetgeen een stuk appetijtelijker staat. Beelden van Schagen en wat beelden die ik wist te vangen door met de hogedrukspuit verwijderde graffiti. Want ook die beelden zijn blijvend intrigerend. Beelden die als het ware aan het netvlies blijven hangen. Zoals spinnen in de Hobbit dwergen weten te vangen en Bilbo, nietsvermoedend, de ring weer aan zijn vinger schuift. Waardoor hij verzekerd is van zijn eeuwig zijn in een land hier heel ver vandaan. De magie van de woorden van Tolkien de inhoud krijgen die deze verdienen: het lot dat ons allen te wachten staat…
Laatste 15 Reacties