Jaar: 2013

Curieus. Curieus wanneer de zaken weer eens lopen zoals ik denk dat ze niet zullen lopen. Of juist wel. Neem nu, bijvoorbeeld eens het volgende. Ik tik @. Nu doet dit ding het goed, op een ander moment word ik getrakteerd op een teken dat niet met het beoogde resultaat in overeenstemming is. ‘Merkwaardig’, hoor ik iemand op de achtergrond brommen, om niet veel later deze uitspraak te vervolgen met een ‘hoogst merkwaardig.’ De contouren van ene Schaduw doemen op. Nu was het Havank die deze sinistere figuur het levenslicht schonk. En dit in een dusdanige reeks vervolgde, dat Thomas Ross zich over deze figuur heeft ontfermd en reeds een drietal vergelijkbare boeken heeft weten te dichten. Of liever gezegd op heeft laten lichten. Waarbij de complotten niet van de lucht zijn, oplichtingspraktijken veelal het onderspit delven in vergelijking tot de moordpartijen die enige garantie omtrent de spanning weten te bewerkstelligen. En dat alles in het kader van geld. Nu weet ik wel dat geld niet gelukkig maakt, maar enige duiten die iemand voorhanden heeft, maakt de zaken vaak een stuk makkelijker. Want om duiten draait het en om duiten gaat het vaak. Niet in de regel, maar ook regels zijn niet geregeld doordrenkt van uitzonderingen. Hoewel er tegenwoordig vaak tussen de regels gelezen dient te worden. Een kwestie van keuze. In dit geval van de dubbelzinnige woordkeuzes. Waar Haagse bevolkingsgroepen zich nog wel eens aan te buiten willen gaan. Dit echter geheel terzijde.
De inspanning die ik momenteel verricht, dient de leiden tot een mate van ontspanning. Nu is het zo dat ik me wel weet te ontspannen, vooral als blijkt dat ik een drietal prijzen heb gewonnen die, zo blijkt, eerst een aantal uitgaven betreffen voor er sprake is van de prijs die ik heb verdiend. Eerst geld over de toonbank bij gebrek aan een balk, voordat de andere prijs van een volgend geheel kan worden afgetrokken. En dit zonder enige vorm van krediet. Tenminste, zolang ik of in cash dan wel met mijn pinpas betaal. En dat gaat tegenwoordig weer een stuk makkelijker. Waar voorheen de magneetkant door de zijgleuf diende te worden gehaald, is het tegenwoordig zo dat de voorzijde je beperkt omtrent de druk die dient te worden uitgeoefend. En het succes dat behaald wordt, liegt er tegenwoordig ook niet om. Geslaagd! Een kreet die doet denken aan andere tijden. Het moment wat zorgde voor golven vreugde, dan wel het verdriet van hen die gezakt waren. Tegenwoordig is het zo dat je bijna voor iedere handeling die je pleegt, het woord geslaagd mag laten prijken. Inflatie dus in bepaalde mate dan wel in zekere zin. GESLAAGD! Ooit een hartenkreet en tegenwoordig een woord met een beperkte betekenis. Hooguit dat de ontvanger, na de hoogte van het bedrag te hebben ontcijferd, een koprol van vreugde zou kunnen maken. En dan weet je nog niet dat ook hij dan wel zij geslaagd is.
Het gemak dient de mens en eenvoud is het kenmerk van het ware, ware het niet dat juist de eenvoud nog wel eens verward wordt met de verwarring die ons van alle kanten beloert. X en Y doet er niet zo toe, terwijl de H furore dreigt te maken. Lucebert wordt aangekondigd in Bergen (N-H), opdat Alkmaar nog eens fijntjes op de neus wordt gewreven. Een gemiste kans die Bergen op termijn in de vaart der volkeren weet op te stuwen. En dat alles onder de bezielende leiding van Kees Wieringa, ooit beoogd directeur van dat eerder genoemde Yxie. Kranenburgh: Hermitage aan Zee. Bergen trekt nog net geen lange neus naar Alkmaar dat Lucebert versmaadde. En burgemeester Hetty Hafkamp komt superlatieven tekort om haar verrukking over het vernieuwde museum Kranenburgh tot uiting te brengen. “Het belang van dit museum is groter dan Bergen, groter dan de regio, groter dan nationaal. Het is, nou ja vooruit, de Hermitage aan Zee.”
Bezieling en overtuiging. Woorden die in de huidige tijd niet geheel meer aan hun trekken dreigen te komen. En toch hebben we juist deze woorden nodig om de rampspoed die over ons wordt uitgespreid, te lijf te kunnen gaan. Niet eens zo zeer om de vege lijven te gaan redden, maar meer om reden van een zeker tegenwicht. Het zijn nu eenmaal onevenwichtige tijden. Om de balans juist dan in evenwicht te brengen hebben we juist behoefte aan kleur. De grijze sluier van alledag kan wel een kleurtje gebruiken. Dus wat mij betreft: bezieling en overtuiging en een vleugje passie schenken de burger moed. En moed moet wat mij betreft!