Jaar: 2014

Thuiszitten. Gedwongen door omstandigheden. Welke dan ook. Het lijkt mij een ramp voor velen. Dat realiseer ik mij terdege, wanneer ik mijn dagen met minder relevante zaken weet te vullen. Of misschien wel zaken die mogelijk voor een ander als triviaal te omschrijven zijn. War in het verleden de klok voor een belangrijk deel de dienst uitmaakte, is het hooguit nu de trein die het waagt op tijd te vertrekken. Wanneer een volgende trein opdoemt, maakt het voor mij over het geheel genomen weinig uit. Ik stel mijn afspraak op de hoogte door een bericht de ether in te sturen, dan wel een contact te openen. Met behulp van mijn mobiele telefoon waarvan ik het nummer nog steeds niet uit mijn hoofd ken. Mogelijk een vorm van laksheid, een lichte vorm van verzet dan wel een pogen mij aan het geheel te conformeren. Terwijl het in mijn huidige situatie weleens van levensbelang kan zijn. Maar ook dat gegeven schuif ik net zo vrolijk voor me uit. Het is dat Ria mij attendeert dat ik mijn mobieltje niet mee heb genomen, terwijl ik in de veronderstelling verkeer dit in mijn zak gestoken te hebben. Ik heb vandaag dan ook niet mis gegrepen…
Natuurlijk heb ik mij in het verleden ook geregeld baldadig gedragen, veelal op de grens van misdragen. Mar noem mij tegenwoordig geen belhamel, hoewel er van alles voor mij pleit mij zo te noemen. Noem mij ook geen opstandeling, geen ‘jenner’, geen man die er genoegen in schept de ander op de kast te jagen. En toch…zou ik nog weleens belletje willen trekken, de ander aan het schrikken maken, dan wel de ander voor de gek te willen houden. Niet door dat werkelijke verhaal van wat mij overkomen is nogmaals naar voren te brengen. Wat dat betreft zit de schrik er toch nog in. En laat ik na om als iemand mij vraagt hoe het met mij gaat, juist dat verhaal achterwege te laten. Geenszins om het mogelijk medelijden van de ander op te wekken, laat staan om het oog en de naald nog eens duidelijk te benoemen. Eigenlijk heb ik al genoeg om mij druk over te maken, sinds de city box weer is leeg geruimd, de dozen een plekje in huis hebben gekregen en zwager Rob tot mijn genoegen niet alleen genegen is om mij wegwijs te maken in exxell, maar daar ook nog een goed functionerende laptop aan heeft weten te koppelen. En dat ik met een zeker verlangen naar zijn komst uitkijk: al was het alleen maar om een deel van mijn belofte uit het verleden in te kunnen gaan lossen…