Jaar: 2014

Natuurlijk kan ik me overgeven aan de dingen van de dag, mij druk maken omtrent mijn dagelijkse bezigheden dan wel een deel van mijn weggezakte voornemens weer eens wat gaan actualiseren dan wel een poging ondernemen om het totaal der dingen successievelijk van een plek te voorzien, dan nog blijft die prutsloot een rol in mijn leven spelen. Zal ik dat een plek moeten geven, gelijk al die andere zaken die zich in mijn belangstelling mogen verheugen. Waarbij ik er niet aan ontkom me te realiseren, dat ik door het oog van de naald gekropen ben. Het oog van de naald! Niet voor te stellen. Maar dan nog blijft dit gebeuren de rest van mijn leven aan mij hangen. Zal daar op een ander moment wel weer melding van worden gemaakt. Dien ik mijn norm aan alle kanten bij te gaan stellen, en het vanzelfsprekende van de dingen van de dag weer eens tegen het licht moeten houden. Mijn plaats en mijn positie en de rol die ik speel ten opzichte van mijn dierbaren, waar ik niet altijd bij stilsta. Want ook dat is mij door dit voorval wel weer duidelijk geworden: dat de plannen die ik trek zich niet altijd kenmerken door vormen van realisme. En dan druk ik me nogal voorzichtig en, in zekere zin, omzichtig uit. Ik heb dan ook iets met mijn terzijdes, mijn tenzij’s dan wel argumenten die wel degelijk als triviaal door mijn leven heen slingeren. Het kent een mate van onverschilligheid, nonchalance welke wel degelijk bij mij past en waarmee ik ook regelmatig discussies over in mezelf voer. De monodialoog uit mijn verleden, welke wat schizoid aan zou kunnen doen, ware het niet dat ik me niet laat horen. Natuurlijk beweeg ik mij al jaren op een ietwat marginaal vlak, krijg ik door mijn strapatsen niet altijd de handen op elkaar en heb ik de neiging om de ongerustheid van de ander simpelweg wat weg te wuiven. Niet zozeer een deugdzaam iets, ware het niet dat een deel neigt naar totale onafhankelijkheid, vrijheid desnoods, hetgeen dan ook weer bijzonder discutabel is door het egocentrisme dat hieraan terecht gekoppeld zou kunnen worden. Dat een ‘zoek het maar uit’ mij ten deel valt, de logische consequentie.
Het is maandag vandaag en een belangrijk deel van de moed is verdwenen in de weggegooide schoenen. Mijn ‘Cat’s’, waarmee ik het plaveisel van Rome, Amsterdam en Berlijn heb mogen teisteren. Maar door een BARre omstandigheid gedwongen werd afscheid van dit schoeisel te nemen. RAB, BAR ber zou nog een aanvulling kunnen zijn, ware het niet dat ik nooit heb leren bidden. En toch God heb aangehaald in de omstandigheid waarin ik ben komen verkeren. Met de moed der wanhoop… en ook dat besef zal ik de rest van mijn leven mee moeten nemen. Torsen als het ware, maar dan op een wijze die zich in mijn kop zal blijven voordoen en waar ik de ander niet geregeld mee zal gaan lastig vallen. Eenvoudigweg omdat het mijn pakkie aan is en dit ook zo zal dienen te blijven. Gelijk ik in het verleden wel vaker een eigen pakkie aan dan wel een koekje van eigen vermengd met andermans deeg, voor mijn kiezen heb gekregen. En waar die uitspraak van Lucky Luke omtrent een ‘poor lonesome cowboy and a far way from home’, een substantiele rol in is blijven spelen. Niet ter zake doende dit keer, maar wel het vermelden waard! Waardoor de tegenstrijdigheid in mijn gedachten weer in optima forma naar voren komt…
Zo’n dag als vandaag, waarin het besef langzaam naar beneden begint te zinken, de onmogelijkheid van mijn eigen redden een plaats dient te vinden in het talud van mijn kunnen, waarin water van mij afdruipt en ik er bewust voor kies niet naar buiten te gaan, mij te koesteren in de eigenheid van huis en haard en de waarde van mijn leven opnieuw moet leren inschatten, de betekenis die ik voor anderen heb gekregen en het meest lullige dat in dit bizarre avontuur een rol is gaan spelen, me bewust te zijn van die stap die ik straks zal gaan maken, zal moeten maken opdat ik ergens weer die modus vind die mij nog steeds op de been weet te houden, het doen van een simpele boodschap en opnieuw met mijn nieuwe Canon aan het werk te kunnen/mogen gaan… wie weet schiet ik straks weer een volgend plaatje, maak ik me op voor de orde van de dag en lukt het mij… maar dat er nog wat drempels te nemen zijn, ook daar ben ik me nu heel duidelijk van bewust. Op dit moment. Kijk echter niet vreemd op wanneer dit weer, te mijner tijd, wat meer naar de achtergrond verdwijnt. Want nogmaals, niets menselijks is ook mij niet vreemd!