Jaar: 2014

Natuurlijk zou ik mij spontaan kunnen vergissen! Waar in het verleden een belangrijk deel van de eerste januari in alcoholische dampen verloren ging, katers de wegen passeerden en de beste wensen werden uitgewisseld, is het nu reeds de tweede van dit recente jaar dat zijn opwachting heeft weten te maken. En ik aan de vooravond sta van een avondvullend programma waar mogelijk de kracht van rood een belangrijke rol in gaat spelen. Naast het fenomeen dat dit gelijktijdig een uitgesproken kans is om elkaar dat toe te wensen wat gebruikelijk is: de beste wensen en het vooruitzicht op… waardoor de invulling hieromtrent nog even op zich laat wachten. Niettegenstaande het feit dat ik reeds op de eerste van dit jaar kond doe omtrent de bezigheden van de tweede, zal het niet lang meer duren of het verleden wat zo kortstondig tot het verleden is gaan behoren, zal een belangrijk deel van de dagelijkse bezigheden weten in te vullen. In die wetenschap verheug ik mij geenszins op het feit dat routine wordt afgewisseld dooreen mate van sleur, waar ik mij dan weer gevoeglijk aan over weet te geven. Nu valt, in de regel, de sleur wat mij betreft reuze mee, maar ik kan me levendig voorstellen dat dit voor veel anderen wel degelijk opgaat. Het werk, de file, de omstandigheden waaronder dan wel de herhaling van een voorafgaande dat doet denken aan een feuilleton waarbij, op voorhand vaststaat hoe de verhoudingen zullen zijn en juist die veronderstelde voorspelbaarheid voor een belangrijk deel de koers weet te bepalen. Tenminste, zolang de scriptschrijvers de overtuiging behouden dat een groot deel van het Nederlands publiek een grote mate van behoefte heeft aan herhaling en niet teveel inbreuken op die voorspelbaarheid. Want stel je nu eens voor dat…
Ik maak me op om toch wat te gaan doen aan dat niet geheel in de lijn der verwachtingen liggende geheel te gaan doen. Hoewel ik nog twijfel omtrent het wel dan niet doen van de dingen die door mijn bol zijn gegaan, kan het nalaten van diezelfde dingen er ook voor gaan zorgen dat ik, veelal achteraf, spijt krijg van het feit dat ik juist die dingen heb nagelaten. Een vorm van nalatenschap waar ik niet direct op zit te wachten terwijl gelijktijdig daar die twijfel is of die ander dat dan wel zou doen. Dat is, in bepaalde zin, een dilemma ware het niet dat zo lang ik daar niet over spreek er geen sprake kan zijn van dit dilemma! Waardoor mijn veronderstelling schipbreuk leidt en de omstandigheden buiten mij om doorgang vinden. Mijn plaats aan de zijlijn wordt bepaald en ik als het ware het roer uit handen geef. Gelijk een kapitein als laatste het schip verlaat en dit stuurloos overgeeft aan de omstandigheden, waarbij golven zich meester trachten te maken van het schip. Een enkele sleepboot loert op nog te komen kansen. Want het blijft voor een belangrijk deel een verhaal omtrent kansen, kansen die zowel ten goede als ten kwade kunnen keren. En dat heeft dan weer veel weg van een grap, enigszins misplaatst misschien, maar dan toch nog een grap. De grollen laten zich immers niet voorspellen…
2 Januari 2014. Een gewonde doordeweekse donderdag nadat de eerste zich als een zondag heeft weten te manifesteren. Waarbij bezoeken zijn afgelegd, de eerste goede voornemens zijn gesneuveld en de katers zich verheugen op het volgende drankje dat zal worden aangeboden. Ondanks de accijnsverhogingen, de benzine- en dieselprijzen en de wetten die sinds vandaag zijn verandert. Niet eerder wordt het 18-jarigen toegestaan om een drankje te drinken, het comazuipen aan te pakken en de ouders van de overtreding van deze wet met de gevolgen om de oren te slaan. De boetes die een volgende aanvulling dienen te zijn op de tekorten die zich vanuit staatswege voordoen en de substantiele verhogingen die zich voordoen in het openbaar vervoer, waarbij lijnen worden opgeheven of de dienstregeling van een half uur naar een uur wordt verhoogd. Maar ook nu zal de mens zich weer inschikkelijk tonen. En zal Poetin met nog grotere ogen kijken naar het Nederlandse Volk dat, onder de noemer van een democratie, in wezen het ideale communisme bestendigt. Maar dat is van een totaal andere orde, kent een totaal andere signatuur en het geeft vandaag geen pas dat ik daar juist vandaag gewag van maak! Neen, ik concentreer me liever op de kracht van ROOD, waardoor toch een bepaalde wind uit een bepaalde hoek komt te waaien…jawel, uit het oosten!