Jaar: 2014

Zondag, 28-12-’14.

De wereld is een gekkenhuis en ik weet mij daar kranig in te verweren. Let ook nu weer op mijn woorden: ‘Ik zeg niets!’ Hoewel ik me geregeld toch op de randen van de ravijnen beweeg. Het is dan ook een gedicht van de mij onbekende dichter Benno Barnard, waarmee ik voor dit moment besluit. Tenslotte is het morgen weer maandag en wacht mij de stofzuiger opdat het huis zich maag gaan verheugen op: misschien een ‘real clean machine’…

Benno Barnard uit: ‘Het meer in mij’.

HET MEER IN MIJ

Het meer in mij vloeit uit een ander meer,

beneden, voort. Het is niet vergelijkbaar groot.

Het is een woord, waarvan de diepte anders is,

Je kunt erin verdrinken, maar je gaat niet dood.

Zijn oorsprongen verwisselbaar” Alles stroomt

ook naar boven, want wateren zijn van hun bron

al eveneens de bron. Begin dat nooit begon.

Eeuwig is er een rivier, niets blijvends, tussenin.

Mijn meer is niet beneden. Beneden refelcteert

de zon, de schittering van het verleden. Je naam,

in water opgeschreven, vervalt nog niet daarom.

Mooie woorden dit keer. Andermens woorden. Woorden die verloren dreigden te gaan. Maar nu, voor even, aan de vergetelheid zijn ontleend. Hoewel ontlenen niet het juiste woord is. Toch doe ik het ermee. Want: wie dit leest, is zo gek nog niet! Op naar de maandag! En niet zo veel later…