Jaar: 2015

Is het een dwaalgeest die bezit van ons dreigt te nemen” Een klopgeest die radicaliseert” Of is het de geest van de ongeletterde, de laaggeschoolde, de vervloekte desnoods” Is het je buurman, die onbekende die met jou deel uitmaakt van een bewoner in jouw straat, in jouw wijk, in jouw buurt” Wie is die ander” En wat heeft die ander met je voor” Wat heb jij, in vredesnaam, met die ander te maken” Misschien van alles, maar in de regel niets. Tenminste, zolang die ander geen inbreuk maakt op jouw vrijheid, de mening die jij bent toegedaan en de overtuiging die jij aanhangt. Waar kan de botsing gaan plaatsvinden” En wie is in staat om juist die grens te bepalen” Ben jij dat, ben ik dat of is dat die anonieme man in jouw straat, in jouw buurt, in jouw wijk” Hoe kijk ik tegen die ander aan” Moet die wat van mij” Wil die wat van mij en zo ja, wat dan” Spreek ik die ander aan en zo ja, wat zeg ik dan” Waar kan ik hem op wijzen” Kan ik hem wel wijzen” Ken ik hem of haar” En zo ja, in hoeverre” Zijn mijn gedachten nog wel vrij of verdwijn ook ik in die anonieme wereld” Zit te schrijven en mijn gedachten vertonen de neiging om over elkaar heen te buitelen. Het heeft veel weg van buitelkruid, opgejaagd door een onbestendige, harde wind. Er valt geen peil op te trekken, laat staan dat ik me waag aan een voorspelling in deze tijd. Een andere tijd, terwijl dit jaar ternauwernood is begonnen. Wat staat mij, ons nog meer te wachten”
Tussen het ene moment en het andere liggen in de regel werelden van verschil. Dat ook dit een open deur is, maakt de constatering niet minder waar. Werelden van verschil, werelden die open staan voor het een en gesloten worden voor het ander. Doet dit er eigenlijk wel toe” In die eerder gestelde regel niet, hooguit gaat het om de uitzondering. En juist die uitzonderingen dragen bij aan de kwetsbaarheid van dat ene moment in vergelijking met dat andere. Vreemde dagen, rare tijden die ook nog eens vervreemdend werken. Tenminste zoals ik er nu tegenaan kijk. Toch draait de wereld door in een eigen rotatie. Wisselen dag en nacht en de seizoenen zich af, alsof er niets gebeurd. En juist dat niets verontrust, want er gebeurt van alles. In het besef dat ik daar een klein deel van uitmaak, niet veel meer heb te doen dan enigszins gelaten die wisselingen te ondergaan, kan het haast niet anders dan dat de dingen gaan zoals ze gaan. ‘Es ist wie es ist’ en het zal straks niet veel anders zijn. Maar dat laatste durf ik op dit moment te betwijfelen. Was het maar zo dan zou de wereld er misschien… Dingen van de dag in een aaneenschakeling van gebeurtenissen. En juist die onvoorspelbare gebeurtenissen zorgen ervoor dat de wereld even stilstaat. Waarbij mensen even stilstaan en een moment met hun gedachten in die stille minuut vertoeven. De stilte die zij in acht nemen om niet veel later weer over te gaan in de orde van de dag. De nacht die niet veel later de macht overneemt…