Jaar: 2017

… anderzijds blijkt het toch zeer de moeite waar. Een stuk van de hand van Harold Pnter dat, zestig jaar geleden geschreven, nog niets aan actualiteit heeft ingeboet. De huisbewaarder. Een drietal mannen, op een bepaalde manier tot elkaar veroordeeld, komen terecht in een kamer die het verval van niet alleen zijn, verbeeldt. Grote plastic doeken, een dak wat lekt, een fornuis dat niet aangesloten is en daarachter een niet te omschrijven kluwen draden. Die in de loop van het stuk steeds meer een rol opeist. Een intrigerend stuk dat met de nodige passie aan de uitverkochte zaal wordt vertoond. Ik vergeet om foto’s te maken, het stuk boeit niet alleen maar grijpt ook regelmatig naar de strot. Vanuit de zaal komt hooguit wat gegniffel, terwijl het publiek ademloos de tragisch komische schets over de onmogelijkheid van de mens om echt de waarheid te kennen en herkennen zorg draagt over existentiele vragen. Om nu te stellen dat Pinter zijn tijd ver vooruit was, wordt door de huidige tijd direct achterhaald. Het was in de tijd van de Koude oorlog en de dreiging van een nucleaire bom. Het is een tijd dat mensen sappelen, een overheid die nog niet goed wist welke rol deze voor de burgers zou kunnen spelen en waar de maatschappij zich op dat moment bevond. De democratiseringsgolf stond aan de vooravond van een radicale omwenteling: men werd baas in eigen buik, jongeren met lang haar werden afgedaan met de kreet ‘langharig werkschuw tuig’ en ook het bloempottenmodel werd in de ban gedaan. Er kwamen vredesdemonstraties, de bom werd in de ban gedaan en Nederland liep massaal uit om te gaan demonstreren. Vietnam kwam de huiskamer binnen en Hair moest nog worden gecomponeerd. Dan is het bijzonder stoutmoedig dat de Huisbewaarder door de Toneelschuur producties momenteel weer op de planken wordt gebracht. Zoals gezegd, het gegeven heeft nog niets aan actualiteit ingeboet. Polen werden in Engeland nagewezen en ook mensen uit India kwamen in een slecht daglicht te staan. De elektro shock therapie deed zijn ingang en de gevolgen daarvan komen heel duidelijk naar voren in het spel van de wereldvreemde Aston. Lijzig pratend en woorden veelal herhalend dan wel het herhalen van overbodige handelingen, geven zijn spel een diepgang die er bepaald niet om liegt. Kippenvel door de mate waarop hij deze rol voor zijn rekening neemt. Om over de rollen van de andere twee maar te zwijgen. Na afloop bestaat de mogelijkheid om met de acteurs na te praten. Hier vertellen zij openhartig over de manier waarop zij inhoud hebben weten te geven aan dit stuk. Waarbij zij niet schromen om ook de regisseur in hun dankwoord te betrekken. Maar een bijzonder compliment gaat, wat mij betreft, naar de makers van het decor. Een grote kluwen onzinnige draden in het begin, halverwege worden deze aan katrollen omhoog gehesen en ontrolt zich een landschap dat doet denken aan een brein, om vervolgens weer in eenzelfde onzinnige draden op de toneelvloer achter te blijven…

Toneelschurr