fladdering

KERKEPAD

Zwaar gonzen

bronzen stemmen

stemmen somber

treurnis heerst

alom

de heldere lach

van een kind

doet schrikken

leven

gaat door

in al

zijn pracht

het einde

voorbij

gonzen

de

bronzen.

Omdat altijd weer iemand het pad moet verlaten. Een pad wat inherent is aan het leven. Wat logisch is en zo voorspelbaar. Waar altijd ergens een einder wacht, die wij, als wachters, vaak ontkennen. Tot het moment daar is. Het pad wat een zeker duister kent, dan plotsklaps verlicht wordt. Als die donderslag aan een hemel die verduistert. Verlicht desnoods. Door een glans van La Lumi”re. De zon en de maan die als het ware in elkaars schaduw komen staat. Hetgeen men een verduistering noemt. Een verduistering die in zoveel mystieke boeken een rol kan gaan spelen. En waar dan weer verhalen door worden geboren. De pracht en de praal die gepaard gaat met midzomers en midwinters. Het Noorderlicht. Of de Noorderpoort, dan wel de Oosterpoort. Een Arc die oprijst en wijst. Naar de hemel waar wij allen onder gebukt gaan. Naar de kosmos die geen einder kent. Waar sterren al miljoenen lichtjaren sterven en hun schijnsel nog steeds door diezelfde oneindigheid weten voort te stuwen. Wat niet te bevatten is. En waar wij slechts met een deemoedig gemoed ons hoofd voor dienen te buigen. Minder dan een speldenprikje. Nog minder dan een de keutel van een vlo. De drol van een vliegje. De hopen van de olifant.

In al die oneindigheid ontstaat een eeuwige wijsheid. Alleen zullen wij nooit kunnen bevroeden waar die wijsheid uit bestaat. De vraag of wijsheid wel bestaat laat ik liever ongewis. Want voor ik het besef heb uitgesproken is daar een kans dat een vooronderstelde waarheid wordt achterhaald. En dat dit bericht wat chaotisch is dien JU mij niet euvel te duiden: het is wat lastig om indrukken van de afgelopen dagen te mensen met een bericht van de dood. En dat doodsbericht zat er wel aan te komen maar het moment waarop en de omstandigheid waaronder lieten zich niet geheel voorspellen. En dat ik nu in gedachten wat bij Ditteke verkeer… ook daar maak ik graag op dit moment gewag van.

Gelijk is daar weer dat andere. De olifantenparade die zich voordeed in Emmen. Nu weet ik wel dat het niet altijd meevalt om olifanten te laten paraderen, gelijk die apen met een rooie reet zich ook weinig laten welgevallen, maar ga ik toch proberen om dit geheel van wat echt en niet van nep te onderscheiden beelden te voorzien. Dat ik daarmee het geheel in een ietwat wankel evenwicht ga brengen… ook dat zij mij vergeven. Als ik daarmee mijn bezwaarde hart en mijn verlichte geest in een zekere balans kan laten verkeren, is mijn bezwaar de wereld uit. En waar dat Kerkepad in Pieterburen ons naar leidde…