de waan van morgen (gebeurt het…)

Ben een beetje miersig. Geenszins gangbaar Nederlands, voor vandaag doe ik het hiermee. Een gevoel dat zich het beste laat omschrijven als ’tussen hangen en wurgen in.’ Een beetje noch kuit dan wel hom, laat staan dat er sprake is van eenduidigheid maar veel meer van meerduidigheid, hetgeen dan ook de gelegenheid geeft om alle kanten op te gaan. Gelijk een vuurwerk dat aan het firmament uiteen spat, als een ongeleid projectiel het zwerk van talloze kleuren weet te voorzien. Miersig dus. Gelijk een hoeveelheid fietsen die, wachtend op een vloedgolf aan berijders niet veel later het plaveisel gaan teisteren, de banden knerpend door het grind van een onbestaanbaar voetpad. Waar onbevreesde wandelaars zich in een oogwenk uit de voeten maken, wanneer de terreur toeslaat, mobieltjes in de hand en het ander oog gericht op de berm die het pad aangeeft. Om het kader van het geheel enigszins te bepalen. Waarmee ik de teneur voor vandaag heb aangegeven en niet veel meer kan doen dan dit ingeslagen pad te vervolgen. Op mijn eigen manier lekker creatief bezig, gelijk de Kunst tot de Nacht mij wist te inspireren tot het bovenstaande, hoewel daar ook de nodige “”””” bij te plaatsen zijn! Niettegenstaande die nacht, richt ik mij vandaag op de dag. Terwijl de zon er alles aan doet om nog iets van de zomer naar voren te brengen, bladeren de komende herfst aankondigen en paddenstoelen van de gelegenheid gebruik maken om hun sporen zichtbaar te maken, rest mij niet veel meer dan mijn flauwekul te continueren. En voor het overige…

Noem het wat slapjes, noem het niet direct adequaat, noem het geen pas op de plaats welke eigenlijk geen pas geeft, noem het niets en ik raak enigszins verbolgen. Enigszins, jawel hoewel ik dat geenszins zal verbergen. Waardoor het spel met woorden aan invloed wint en ik de miersigheid als het ware van me probeer af te schudden. En dat schudden heeft veel weg van de labrador die het water uitvlucht omdat de stem van zijn baas veel verder reikt dan de oever van het water. Het slat inderdaad nergens op, maar het leidt mij wel mooi af van de dingen die mij te wachten staan. En juist dat wachten zorgt ervoor dat de ‘dingen van de dag niet in de waan van morgen’ verloren gaan!