Review

Dichter. Dichterbij. Nog dichterbij. Nog dichterbij dan dicht erbij kom jij!
Woorden! Ik trok vandaag mijn jopper aan. Maar nu ik deze woorden schrijf en JU dit leest, is het alweer gisteren. De maandag bloes die aan mijn geest ontsproot. Omdat ik mijn geest in beweging wens te houden.” Opdat ik verdwaal in andere gedachten” De minder positieve”
Nu valt wel vaker de laatste tijd het woord positief in mijn directe omgeving. Het zal dan ook in de juiste zin bedoeld zijn, alleen” Waar berust de mogelijke twijfel op”
De waarheid van een mens van alledag te zijn is en blijft een gegeven. En als ik dan weer in een boekwinkel kom en Midas Dekker zie liggen met een vijftiende druk van zijn vergankelijkheid, dan” is dat ook een waarheid waar ik mijn ogen niet voor wens te sluiten. Ze dus niet sluit. En daarnaast de wetenschap koester dat ditzelfde boek in een eerdere druk bij ons in de boekenkast rust. Of beter gezegd staat.
Met plaatwerken. Met overdenkingen. Met realistische opmerkingen. Met suggesties omtrent hoe te zien. Of hoe te kijken. Desnoods zaken te gaan vergelijken. Ook dat doet deugd!

Gelijk ook deze woorden getuigen van vergankelijkheid. Want wat indien ik deze site niet weet te continueren” Ja, het ligt allemaal wel ergens vast. En ja, het is een mogelijkheid om met de wereld in contact te blijven. En ja, het heeft mij ook door de vele afgelopen maanden heen geholpen. En helpt me ook nu!
Door mijn tijd en aandacht op te eisen. Door die al eerder aan de orde gestelde dwang. Door te blijven delen. Door een bepaalde mate van ongerustheid die zich bij deze dan wel gene voordoet. En waar dan weer de gerustheid voor in de plaats kan komen. Door op dit pad mogelijk een spoor achter te laten.
Mijn pad”

Geen vreemde te zijn die verdwaald is, maar een bekende te worden die je groet en verder een aangename dag dan wel reis wenst. De woorden die ik tot mijn beschikking heb. De zin van mijn bestaan die tot mijn beschikking staat. Het pad wat ik heb afgelegd. Het ongekende pad wat voor mij ligt. De onbekende paden die ik nog meer mag gaan ontdekken.
De tijd die tot mijn beschikking staat. En het feit dat ik die tijd koester. Op mijn manier. En mag delen. Met anderen. Van zo dichtbij tot wat verder weg. Door mijn geheugen te raadplegen. Door mijn zaken neer te schrijven. Door mijn dichterlijke vrijheid die ik maximaal tot mijn beschikking heb.
Of tegen kwam in Groningen. Bij Gert Jan en Jeannette. Zoals ik gisteren een andere Jeannette tegenkwam. Bij het postkantoor wat over niet te lange tijd de deuren sluit. Waar kaarten in de aanbieding zijn: slechts voor de helft van de prijs. Met oprechte deelneming, geboorte, huwelijk en de verhuizing. Met vrolijk gekleurde getallen en waar de 18 mogelijk enigszins schril afsteekt. 10 een mijlpaal was en de 65 nog volop aanwezig is. Waar dit in de toekomst wordt verwisseld voor dat rare getal van 6 dan wel 67. In een tijdperk dat de huidige ‘Babyboomers’ het gras van onderen zien groeien dan wel de aarde met nog meer kwalijke stoffen hebben bezwaard. Want ook de zandlopers kennen vleugels: zoals in Pieterbuuren. Of de olifanten parade of elephant parade die zich in september t/m oktober voordoet in Bergen. Hotel Marijke 65 jaar jong en dit viert met 65 olifanten van 75 cm hoog.
Waar je momenteel een olifantje van 15 cm kunt beschilderen voor de lieftallige prijs van 25 euro. Iedere woensdagmiddag 14.00 ” 16.00 uur. Iedere zaterdagochtend 11.00 ” 13.00 uur.

Ik geef het maar door, was wel onder de indruk van de exemplaren die in het Noorderdierenpark aanwezig waren. Emmen, die dit park gaat verplaatsen omdat de behoefte aan een stadshart groeit. Gezien de ruimte op de parkeerplaatsen heeft Emmen niet te klagen: veel rood wat aangaf dat de plekken reeds vergeven waren. En de dagen die wij met elkaar mochten doorbrengen:” zoals dan de dagen gaan heeft het veel van een andere tijdsbeleving. Gisteren was er die spreuk: vandaag doe ik het zonder! Roncalli in Amsterdam. Een sprookje. Pistekunst in een decor van ouderwetse woonwagens en rood fluweel. Tachtig prachtig gerestaureerde oude woonwagens hoeven geen meter te rijden om je mee te nemen naar een andere wereld. Sinds reclameman Bernhard Paul in 1976 met zijn geesteskind Roncalli zijn jeugddroom in vervulling liet gaan, kwamen er ieder jaar opnieuw antieke onderkomens bij. Uitgebluste, uitgewoonde wagens die ieder een heel verhaal konden vertellen kwamen plotsklaps weer in de glans van het volle leven.
De schijnwerper werd vervangen door een spotlight en zij straalden wederom. Roncalli, genoemd naar paus Johannes de 23ste, die eigenlijk Angelo Roncalli heette. Hij was beschermer van artiesten en koesterde zo zijn eigen illusie, mogelijk ook zijn jongensdroom… zou ik me kunnen voorstellen.
Tenminste als ook JU illusies koestert. Want een leven zonder illusies”
DICHTERDWANG
De dichterlijke vrijheid gaat
met mij, aan de loop
mijn jasje fladdert open
verlies de eerste knoop
bots eerst tegen de muren
lucht en onbegrip
wil ik de MAATSTAF halen
de tweede knoop, die wipt
met mij over een laag haagje
haakt vast aan een dorre twijg
een ruk, ik vecht weer verder
de knoop ligt daar en zwijgt
gehaast dwaal ik door wegen
licht dat zich verplaatst
een derde knoop ontwart
de zinneloosheid raast
mijn jasje, vleugels groeien
klapwiekend wordt mijn sprong
ICARUS en de zon
die ook mijn val afdwong.
Kan een olifant vliegen” Heeft een olifant de ranke benen van een giraffe” Hoe klom Dikkertje Dap op de glijbaan van de giraffe” En heeft een giraffe ook maar zeven halswervels”
‘Ieder mens zoekt avontuur om aan de dagelijkse dingen te ontsnappen’, stelt de Italiaanse clown David Laribe, met zijn schminkdoos in de hand. ‘Het circus biedt je een paspoort om even in een totaal andere wereld te kijken. Dat helpt ook om anders naar jezelf te kijken.’

Een waarheid. En ik spreek de hoop uit dat nog vele waarheden mogen volgen. Al was het alleen maar om die grijze cellen in beweging te houden! Of kijk eens waar de vlinders zitten…