Terugblik (in alle eenvoud!)

Wasdag. Maandag dewelke in het verleden daar garant voor stond, want de was kan tegenwoordig net zo makkelijk op zondag dan wel op iedere willekeurige dag van de week plaatsvinden. Een groot voorrecht van de huidige tijd, zeker in een vergelijk met het verleden. Hoewel ook dat een aantekening behoeft. Neem nu het stoomtijdperk als uitgangspunt. Pluimen die wit uitslaan, nadat de zwarte rook ervoor heeft gezorgd dat de ketel op temperatuur is, de stoker zich in zijn zwarte kleding heeft gestoken en de kolen op het vuur zijn gelegd. De machinist de lagers heeft nagelopen, de wielen heeft gekastijd en her en der de oliespuit navenant zijn werk heeft laten doen, waardoor het geheel er bijzonder geolied uitziet. Geuren en beperkte kleuren uit het verleden. Waar zwart de boventoon voert en geluiden herinneringen uit het verleden tot leven wekken. Waarbij treinreizen een zekere mate van avontuur tot stand brachten, waar werknemers garant stonden voor de dagelijkse routine, mobieltjes nog een lange weg te gaan hadden voor ze het levenslicht konden aanschouwen, waar de weg werd bewandeld door een kaart open te vouwen, waarbij zwart veelal zwart bleef gelijk het witte wit. Waar seinpalen de dienst uitmaakten en wissel- en overwegwachters in huizen naast de baan garanties gaven voor een veilige oversteek. Nostalgisch in zekere zin, waar de tijd eenvoudigweg stilstond, waar groente, vlees en aardappelen veelal in de pot te vinden was en ieder at wat de pot verschafte. Toen de vakantie hooguit een beperkt aantal dagen bedroeg en het geld garant stond voor het broodnodige levensonderhoud. Toen de Marken nog Marken waren, de Guldens voorzien waren van een Koninginnen teken, Guldens Daalders waard bleken te zijn en nimmer dubbeltjes in kwartjes veranderden. Wanneer je momenteel terug gaat in de tijd, zijn het hooguit dit soort zaken die je voor even terug brengen in die tijd, zeker wanneer je in het heden van Duitsland vertoeft en met elkaar de beleving van stoom gaat ervaren. Je je die luxe in zekere zin kunt permitteren en met gelijkgestemden dit avontuur aangaat. Zoals wij de afgelopen week hebben beleefd. Wie wij zijn” Het eenvoudig weg noemen van de namen kan dit keer voldoende zijn en de willekeurige volgorde staat zeker niet garant voor onze individuele belevenissen. Michael. De inspirator, die het nuttige weet te verenigen met het aangename. Gerard, de garantie dat het een en ander in beweging wordt vastgelegd. Dubbel gefocust en enkelvoudig in dat beeld. Jeroen, die ons attendeert op het feit dat we nog lang niet naar huis gaan, de potten met vet die hij her en der achter zich laat en het feit dat er slechts een pensionado van dit gezelschap deel uit maakt. Waarbij ik dat genoegen vertegenwoordig…
Geen reisverslag dit keer, hooguit wat indrukwekkende vergezichten terwijl wij ‘fahren auf der Autobahn’! Ruim tweeduizend kilometer achter ons laten…
Vier jongens negen dagen onderweg, slechts een keer overvallen door pech waarbij het improvisatie vermogen danig op de proef werd gesteld. Niet naar Berlijn maar naar Dresden dit keer, geen blik geworpen in Bw Halle, maar naar Leipzig Hauptbahnhof, een stadtour in een oude bus, een Reiseleiterin die ons van alles omtrent deze stad wist te vertellen, een Saturn die op zondag is gesloten en de Sd kaartjes die uiteindelijk in een Expert winkel konden worden aangeschaft. De hinderden foto’s die werden vastgelegd en de humeuren dewelke op een hoog niveau werden gecontinueerd. Noem het belevenissen, noem het verrassingen de Gasthausen waar wij vertoefden, de matrassen die wij uit probeerden, de springveren die ons verrasten, de douches die zich lieten mengen en de laatste overnachting die wij in een voormalige gebouw van de FKD mochten doorbrengen. De ontbijten die wij ons goed lieten smaken, de vele Umleitungen die ons wisten te verrassen, de weg die na ons werd afgesloten, nadat water een belangrijk deel van het asfalt had weggespoeld en de snelweg die tot een kleine rivier was verworden. En de tomtom waarbij de stem van die dame immer moeite had om de linker aanhoud route in het Nederlands naar voren te brengen. Stoom, olie en kolengruis gelardeerd met een toefje diesel, schnitzels met zigeunersaus, gulasch van een wild zwijn, suppe idem en kuchen wanneer dit zich voordeed. Jagermeister wanneer niets anders voor handen was, droge witte wijn als alternatief voor het bier en de nodige cola’s en fanta’s voor onze BOB Michael. Bochten die zich slingerend door hem lieten bedwingen en op de achtergrond nog steeds het geluid van Jeroen die ons bleef attenderen dat we nog lang niet naar huis gingen. De moed erin wist te houden door het hela, hola wat hij ook geregeld op zijn repertoire heeft staan. Wolkbreuken afgewisseld door zonneschijn, de dag die langzaam overgaat in de avond terwijl de nacht zich klaarmaakt. Tanden die worden gepoetst, de houtzagerij die zijn werking bewijst en de schrijnwerker die zich aanpast. De beeldbuis bij het ochtendkrieken, de separate kamers die worden betrokken, het delen van een appartement waar het ook met z’n vieren goed toeven is. Het delen van de bedden, geregeld gescheiden,dan weer een tweepersoons bed en het onttrekken aan de dagelijkse sleur. Het heeft veel weg van een vakantie; het zorgt er tegelijk voor dat letterlijk door de afstand van thuis er ook naar de thuissituatie gekeken kan worden. Ontmoetingen die zich spontaan voordoen, ontboezemingen die daar het gevolg van kunnen zijn en ontdekkingen die alles in een ander daglicht zetten.
Ik stel me voor dat dit hooguit een entree is. Zal er in de aankomende tijd ongetwijfeld nog weleens gewag van gaan maken. Maar voor nu…