het blijft soms wat zeuren als er niets te zeiken valt

Onzinnige zinnen.
Geeft goed weer hoe de ander tegen mijn teksten aankijkt. Eigenlijk een pracht omschrijving.” Het licht niet maar het dicht, voor een deel, wel. Zoiets.
Het is ook die andere wereld waarin ik ben komen verkeren en die mij noopt om, al terugblikkend, verder te gaan. Wat neem ik mee en wat wil ik kwijt. Als het eenmaal achter mij ligt doet het mij denken aan klein Duimpje. Of aan Calimero. Een wat verlegen spoor”

Het ligt ergens mogelijk op iemand anders te wachten. Iemand die er (n)iets mee doet. Iemand anders die een keuze maakt. Iemand die op zijn of haar manier door een woordje geraakt wordt, die mogelijk een fragment van een oude herinnering weer levendig ziet worden en speels de schaduwen van de tijd laat voor wat ze zijn. Dan kijk ik rond en glimlach. Dan zie ik dingen die”

KIJKEN

Ik zou zo graag

de hemel zien bloeien

het gras, paars groeien

de mens zien stoeien

ik zou zo graag

de wereld zien leven

de wierook zien, even

de mens zien

graag

zou ik zo

willen kijken en

het onmogelijke

mogelijk

dat ik het zie

als

ik kijk.

Want ze bleven plakken! Er leek wel geen einde aan te komen! En als er dan een strip geplakt was, viel niet veel later het resultaat spontaan naar beneden. Dus moest er weer gelijmd worden. Toen bleef het wel weer plakken, maar zag je de golfjes plak door de foto heen. En da’s nou neet het verschil tussen een goedwillende amateur en een prof. Tussen een kunstenmaker en een kunstenaar. Tussen ‘MIE’ en JU!

Ik moet weer zonodig in de openbaarheid treden. Een openbaring voor mezelf en mogelijk een hoofdschudden van een ander. Heb weer eens snode plannen uitgedacht en laat dit plan met wat beelden gepaard gaan. En juist om die beelden gaat het dit keer. Ju kwam ze de afgelopen dagen wel tegen. En kon er weer eens geen touw aan vastknopen, laat staan een plek bepalen. Het heeft ook wel wat om de glasvezels met dit soort van illustraties op te vrolijken. Althans, dat is mijn mening. Want ware ik een engel zou het mij niet verwonderen om daar een b voor te zien verschijnen. Alsof de ware bengel per definitie die engel in zich bergt…” Ik zou het volgende gaan doen:
Als engel een vermetel plan gaan ontwikkelen. Omdat een engel alleen maar op wolkjes loopt. Een engel zich niets aan menselijke zaken gelegen zou laten liggen. En sprookjes bestaan. Het zijn dan ook zaken die zich niet altijd rationeel laten verklaren. Wonderen vinden plaats. En het is mooi als de mens zich daarover verwondert. Ik me verwonder! Maar”
gelijktijdig zijn het nu vooral de nachten die mij wakker houden. Want stel JU nu eens voor dat het geen ochtend wordt.

Neen, dan liever drie keer ’s nachts gaan plassen”
P.s. en foto’s die het niet hebben gehaald!