WAAteR
Ik tikte waar in en wist niet wat mij overkwam. Ik voelde mij bijkans bezwaard door de bijval die ik, als een waarheid, over mij heen kreeg. Een overvloed waar de hoorn onder dreigde te bezwijken” Geen machtiger gevoelen dan de poging een zekere vorm van die onmogelijke waarheid te vangen, werd mijn deelgenoot. Want ik zocht de natuur op. Ook. Onderweg naar een nieuwe morgen.
Terwijl ik vandaag mijn weg vervolgde, ergens links afsloeg en mijn ogen de kost gaf. Ik zal trachten JU deel ge noot te maken en nodig JU van harte hierbij uit. Het zullen weer wat plaatjes worden. Opdat JU de waarheid via mijn ogen onder ogen komt. Want nogmaals ik ge noot!
Voorwaar weet ik nu niet beter. Dus mocht JU niets te doen hebben: na deze woorden zal het JU verbijsteren hoe vaak de waarde van dit waar de tijd zal overmeesteren! Alsof JU niet iets beters te doen zou hebben!
WAAR”
Waar
is het land
een duintop wenkt
het helmgras wuift
een windje sneert
de kokmeeuw scheert
over het roekeloze water
waar golven bruisen
de pollen wuiven
omhelst het zonlicht
de kim
in het verschiet
waar
ligt dit land
van blanke toppen
amechtig soppen
in de klei
ontworstelt aan
de rusteloze branding
beukt
de wind steeds straffer
loerend
op een kans
om dat
eens aan haar onttrokken
terug te sleuren
bruid
de dodendans
rond
neder land.
Een Nederland met sluizen. Zuid, midden en noord en schepen daar weer tussen. Met sleepboten voor en achter. Wachten. Op de spiegel die hen de doorgang biedt. Het afwachten. Kolkend water. En lichten. Honderd lichten, duizend lichten, duizenden lichten. En water wat de halo’s maakt. De mist die wat lamlendig naar boven stijgt. Het water laat voor wat dit is: water.
Wateroverlast de titel van de werken in de Centrale Bibliotheek. En de kraan van Gerard die deze in Rome trof. En daar zijn meesterlijke hand van bewerken aankoppelde. Als een schilder het penseel over het scherm liet vloeien. Geen overlast in deze. Want de overlast wordt ras bestreden.
Noord Hollands noorden let op Uw zaak en laat de heemraden hoog van de dijken blazen! De dijkgraaf en zijn ingelanden, het peil dat stijgt en de discussie loeit en bloeit.
Water. Duinen & Dijken. Zij & wij kunnen niet met en zonder elkaar, voorwaar! En dat laat steeds het Hoogheemraadschap blijken!
Prettig toch wel die droge voeten!
water
Nederland, de Lage Landen. Waterland!
Keringen, dijken, oevers, kwelders, het veen.
Een rondgang de waterweg dat andere land
Het land vanaf het water.
Instappen bij het houten bruggetje bij de molen een van de zes wielen. waar er welgeteld nog vier staan. Kabbelend over het water de Hoornse Vaart langs recreanten en vaste bootbewoners, rechtsaf het kanaal op. Vol gas! Zie daar het Gerechtsgebouw. bukke linksaf het lage bruggetje onderdoor. De andere wereld nadert. rechts de waterzuiveringsgebouwen. De bergermeer. Weer bukken. de atheletiekbaan, en dan… Het polder landschap. De boer die vanuit de tractor wuift. Onder de Bergerweg door richting de groene weg. Kwakende padden, de pulletjes die onder moeders toezicht zich een wegbanen weg het het motorgeronk. Futten die hun nekveren strekken, hun jongen met hun rode koppies schieten alle kanten op, maar duiken nog niet onder. Het eerste bunkerdorp nadert. Eens… nu grazen er paarden, schapen en is er zelfs een enkele bunker omgebouwd tot vakantiehuis. Voordegeen die dat gezellig vindt.
de molens de moestuinen. De vraag of het naderende bruggetje niet te laag is” De langstaart niet zal vastlopen in de modder van een boerensloot. Daar is de BSG. De kerk waar ik eindexamen deed, het PCC. Dan weer linksaf. De bergerhof. Met vergeten bootjes die wachten geborgen te worden.
Wederom op het kanaal op weg naar de ligplaats. 3 uur gevaren met de zon op de kop. De bries door de haren. Ons land, het polderdorp.
Die Wik..
En Robert Jan
Wat kunnen ze toch mooi sfeer beschrijven
Wordt je als lezer warm van!