Kunst

VROEGER.

Ik zoek

niet verder

dan mijn neus

kent nog

de geur van

vroeger, uren

stond het vlees

te sudderen op

het petroleumstel;

ik zoek

niet verder

dan mijn neus

is vlees geworden

de geur van

vroeger, sleets.

Herken JU deze woorden nog” Toepasselijk als JU weet dat wij vanmiddag in Schellinkhout door het dorp liepen. Een tweetal petroleumkachels in een tuin met een bordje te koop erbij. Niet die bekende van Aladdin, maar wat jongere uitgaven. En dat haalde voor een deel de weemoed terug. Want het is een dorp met alle kenmerken van dien. Een eindeloos slingerende dorpsstraat met huizenhoge nummers, trekkers die proberen het pasgemaaide gras, na het gekeerd te hebben, van het land te halen voor de eerste regenbui er een natte bende van weet te maken. Kuilgras wat met een shovel tot drie meter hoog wordt opgetast.

De geur van pasgemaaid gras wordt verweven met de geur van paardenstront. Een verdwaald vakantiepark wat zich kenmerkt door permanente huisvesting: een dorp in het dorp. Een nieuwbouwwijk, die door de tijd ook weer wat gedateerd is. Maar zal altijd wel een nieuwbouwwijk blijven. Tot het moment waarop de gemeente besluit om het bestemmingsplan te gaan wijzigen: bouwland in plaats van grasland. Een uitzicht wat nu nog tot de horizon reikt, een enkele windmolen die probeert op te boksen tegen een molen met een langer verleden. Nederland ten top. Want het zijn juist die molens die momenteel voor een deel de horizon vervuilen: hoger, groter en witter. Neen, dan een dwaaltocht door de Schermer. Ursem, wat kermis viert en het einde van dit festijn door wat zwalkende lieden wordt ge”llustreerd. Plastic glazen die over de dijk heen de sloot inwaaien. Ouderen die hun feestje op het eigen terrein weten te vieren. Kartonnen bladen die garant stonden voor minimaal zes glazen. In een keer. De landerigheid die zich bij ons voordoet als wij, per ongeluk, een rondje rijden, omdat er geen brug te bekennen valt. Onder de dijk waar boven de waterspiegel staat. Geen Hans Brinker te bekennen, laat staan een gat waar een duim in verdwijnt.

Zo’n zondagmiddag gevoel op maandag. Zoals wij vroeger met de familie nog wel eens uit rijden gingen. Probeerden het onbekende land te gaan verkennen. Er niet altijd sprake was om ergens een uitspanning te gaan bezoeken. De Gouden Karper in Rustenburg bijvoorbeeld. Of even stilstaan bij de transformatoren in Oterleek. Waar al die hoogspanningskabels in grijze dozen lijken te verdwijnen. En waar niemand te bekennen valt. Het gezoem wat zich hier ongetwijfeld voordoet, maar in de auto niet te horen valt. Weemoed.

Hoe kan het anders dan in een dorp waarbij de bushalte heet zoals deze op het bordje staat”!