Onstuimig…

De onstuimigheid viert hoogtij. In absolute dan wel zekere zin. En met die zin staat een eerste regel vast. Het zijn dan ook de regels die deze onstuimigheid van een inhoud proberen te voorzien. Althans, waarbij ik een regel probeer vast te leggen. Want waar de regel heerst kan sprake zijn van zekerheid. Regels. Afspraken. Voorwaarden scheppen. Duidelijkheid bieden. Geven desnoods. Daarnaast de nodige uitzonderingen. Uitzonderingen op die regels. Het overtreden daarvan. Drijfzand dat een rol gaat spelen. Juist op dat moment komt die eerder genoemde onstuimigheid naar voren. Zou er sprake kunnen zijn van een vorm van leven. leven met die uitzonderingen. Waardoor onstuimigheid als een voorwaarde zou kunnen gelden. En de cirkel wederom rond blijkt te zijn. Stel ik me voor terwijl ik in mijn hoofd bezig ben om vorm en inhoud te gaan geven aan het fenomeen ‘loslaten.’ Het heeft veel weg van het opmaken van een balans. De doelen die ik me heb voorgenomen om tot een voorlopige afronding te kunnen komen. Maar… helaas. Tussen voornemen en het bereiken van die gestelde doelen, ligt een weg. Een enigszins lange weg, die zich ook nog eens slingerend door het landschap begeeft. En in dat landschap ben ik te vinden. Kijk om me heen en laat me verleiden om iedere keer een ander pad in te slaan. Is het een bepaalde mate van nieuwsgierigheid die mij drijft” Of is het simpelweg het uitstel dat ik voor ogen heb” Geen enkel idee. Hooguit de constatering dat ik dwaal. Waardoor verdwalen tot de mogelijkheden gaat behoren. Vanwaar deze woorden”
Ik zou willen dat ik het wist. Het zal alles te maken hebben met de persoon die ik ben. Zeg nu niet dat ik in mijn anale fase ben blijven steken, dat is hooguit een verklaring voor de dingen die ik doe en in het verleden ruimschoots deed. En waar ik nu geregeld de wrange vruchten van mag plukken. Hoewel dat wrange in de regel reuze meevalt. Wanneer ik stel dat ik ‘lekker bezig ben’, kunnen de wenkbrauwen van anderen gaan fronsen. Mogelijk dat bij hen een gevoel van meewarigheid ontstaat. Mogelijk dat zij denken of zich de vraag gaan stellen waar ik nu eigenlijk mee bezig ben. Nalaten om deze vraag te stellen en mij verder laten doormodderen. In de wetenschap dat zij het mogelijk anders zouden doen, het anders zouden aanpakken. Waarschijnlijk terecht. Of zou ik,gelijk Freek afgelopen zondag naar voren bracht, ook op zoek zijn naar mijn identiteit” En als ik die zou vinden, wat zou mijn identiteit dan zijn. Kunnen zijn” Neen,niet altijd ben ik slim bezig. Dat kan ik beter overlaten aan die supermarkt die hiermee de nodige aandacht op zich weet te vestigen. Misschien moet ik wat gaan doen met het woord tenzij. Als overweging dan wel afweging in het heden wat voor een belangrijk deel door mijn verleden is bepaald. De regel en de vele uitzonderingen die ik eigen heb gemaakt. Ga maar weer eens verder. De kunst van het stapelen ben ik nog niet verleerd. En met die kunst komt de bewaarder in mij naar boven. Verplaats ik de dingen. In de regel van beneden naar boven…