Onder de brug, de oe-ver-bindt

Het grootste genoegen ligt voor een belangrijk deel in mij besloten. Een constatering die veel weg heeft van een deur die open staat. Hooguit voor een aantal millimeters iets wijder geopend wordt. Hetgeen niet alleen de burger in het algemeen maar de burger die ik denk te zijn, van een bepaalde positie voorziet. Moed desnoods. Gelijktijdig wens ik deze constatering te betwijfelen! Juist daar ga ik ernstig de mist in. En met die mist is het vooruitzicht eenvoudig weg niet te doorgronden: grondmist als het ware. En juist door die grondmist valt het landschap weg, verdwijnt de grond onder mijn voeten en kan het hooguit bagger dan wel drijfzand zijn, waar ik me in bevind. Een vreemd verhaal”! Welzeker! Het heeft dan ook te maken met de opdracht die Ton ons in de maag wist te splitsen. Een landschap gebaseerd in de woonruimte waarin je voor een belangrijk deel van je leven vertoeft. Het haaks staan op het verhaal van gisteren waarin het lot van dak- dan wel thuislozen naar voren werd gebracht. Want zij verkeren waarschijnlijk constant in een desolaat landschap, niet wetend waar zij tegen het vallen van de avond de nacht door zullen gaan brengen. Waarbij een groot deel van de deuren gesloten zal blijven en het hooguit een opvanghuis is dat de deuren tijdelijk opent. Ik geef het je te doen, de warme maaltijd die je onthouden wordt, de slaapplaats die op voorhand beperkt is (niet langer dan een x aantal nachten, terwijl de volgende dag je geacht wordt elders je heil te gaan zoeken en het hooguit een straat is voorzien van een bank die je te wachten staat…) Lovend en dovend in bepaalde zin, waarbij de zin in de regel haaks kan komen te staan op de omstandigheid. En voor wat betreft die omstandigheid…

Niet direct iets nieuws onder de zon die ook vandaag verstek liet gaan. Een grauwe dag die zich kenmerkt door een dalende temperatuur, waardoor het fenomeen van de gevoelswaarde zich kan gaan opmaken. Het geeft in niet onbelangrijke mate weer wat kleur aan alledag. Hoewel die kleur voor menigeen te wensen overlaat. Al eerder kwam de foto die dit keer een dubieuze glansrol speelt tot leven: grijzer viel die niet te maken en dient het geheel het te hebben van de titel die ik aan dit werk meegaf. Oe-ver-binding, in de wetenschap dat dit de gedeeltelijke arm van Kitty is. Wij waren onder dak en proefden de geneugten van het leven: wij dronken wat, puzzelden wat, speelden wat, aten het een en ander en er was niet veel meer dan dat wij van ons gezelschap genoten. Gezelschapsgenoten in andersoortige zin. Vanavond mag mijn zus met haar interpretatie naar het fotocafe. Ben wel benieuwd hoe zij die opdracht vertolkt heeft, terwijl ik in gespannen afwachting verkeer… hoewel, dat is niet helemaal juist. Ik klap mijn vangst in de herhaling, want ook op herhaling heb ik een abonnement!