intro-expressionistisch verbeeldend kunstenaar

…dus dat ga ik eerst maar even doen, voordat… Niet veel later heeft het er veel van dat andere zaken mijn pad gaan kruisen, waardoor ik voor een moment in een kluwen terecht dreig te komen. Een Gordiaanse knoop is er niets bij, mijn brein doet een poging om overuren te gaan maken maar op de valreep lukt het mij toch de draad te vervolgen. Niet direct dat de koers die mij voor ogen staat de juiste is, dan nog blijft de horizon schuin terwijl ik het roer in beide handen recht probeer te houden. Ter voorkoming van een mate van stuurloosheid opdat optimale ontwrichting mij bespaard zal blijven. Bij wijze van spreken dan, want van een totale ontwrichting in mijn huidig zijn kan welhaast geen sprake zijn, gezien het karakter van de bezigheden waar ik me dagelijks mee bezig houd. Zinnen die doen denken aan volzinnen maar meer de neiging vertonen naar onzinzinnen. En dat is weer eens wat anders dan de wetenschappelijk onderbouwde volzinnen die juist aan andere zijn voorbehouden.

De reden van dit bericht was de onzin zin die ik afgelopen jaar met Jan in Munchen ben tegengekomen en juist vandaag in mijn ‘groene boekje’ zijn beslag heeft gevonden. Voor dat dien ik op dit specifieke moment mijn boekje te raadplegen! Komt’íe: intro-expressionistisch verbeeldend kunstenaar. Ik geef het mezelf te doen! Nog liever geef ik me bloot op canvas, dan dat ik op katoen de wereld versteld laat staan. Nog liever ga ik op blote voeten verder, dan dat ik naast mijn schoenen wandel, laat staan dat het achterste van mijn tong naar binnen schiet. De tranen zouden genadeloos over mijn wangen heen biggelen en de vraag of iemand mij te hulp zou schieten om spontaan tussen mijn schouderbladen te gaan beuken…
2015! Weer eens kijken of mij de mogelijkheid tot wauwelen nog steeds gegeven is. Daar ziet het, op het eerste gezicht, wel naar uit. Neen, ik zet mij niet zo snel in de etalage alhoewel daar ook niet direct staat op valt te maken. Ik doe het vandaag liever indirect, opdat morgen weer een totaal nieuwe invalshoek, een andere horizon zich zal gaan ontvouwen. De oneindigheid van de menselijke geest in de relatie met de oneindigheid der tijden. Of van horizonten desnoods, maar ook dat valt in de regel te betwijfelen. En met die twijfel besluit ik vandaag opdat morgen… fotocafe! Hatsekidee!