Fijnstof

’t Is zonneklaar. Doe d’r eigenlijk geen vlieg kwaad mee. En als ik die vlieg kwaad zou willen doen, zet ik het raam open opdat’ie kan ontsnappen. Want ook zo’n wezen heeft recht op een hap frisse lucht gevuld met fijnstof en alle andere ingredienten die wij wezens tot ons nemen. Wat radio hier en wat actief daar, wat helium erbij om over CO maar te zwijgen, laat staan dat wij de stikstofkraan wat verder opendraaien. We doen het ermee en in de regel valt het ons niet zwaar. Tenminste, wanneer er geen waarschuwing wordt gegeven. Ramen en deuren dicht en een advies om binnen te blijven. Is het geen asbest dat vrij is gekomen bij een brand, dan wel dat rookwolken ons zich op de zon verduisteren. Dat de rook dan wel gas detectoren een waarschuwing geven en dat de kleurloosheid van een alledaags bestaan voor even wordt doorbroken. Niet dat ik me daar geregeld mee bezig houd me daar dan wel druk om maak, maar toch is het even ‘hot news.’ Voor vandaag echter is het niets wat mijn gading behoeft, dus ga ik maar verder op het pad van afgelopen maandag. Het BEM-gebeuren en de blijde afwachting die zich van mij meester maakt. In die zin dat ik een bericht heb gestuurd naar de instantie die zich hier hard voor maakt, maar tot op heden nog niets van zich heeft laten horen. Waarschijnlijk omdat… laat ik mij echter niet aan een invulling hieromtrent wagen!

Waren het gisteren de ‘duikers’, voor vandaag staan wat andere beelden op het programma. Knotwilgen die wachten op het moment vrijwillig te worden geknot, een weg die verdwijnt in de verdreven mist, een huis wat reeds langdurig in de Egmonderpolder de wacht houdt. Die stal met runderen die morgen zijn opwachting maakt, een boerenbedrijf wat zich verder bezig houdt met Beemsterkaas, waarbij dat begrip wat ruim dient te worden geinterpreteerd. Het zijn juist die interpretaties die ruimschoots de gelegenheid bieden om daar eens wat woorden aan te gaan weiden. Nu zou wijden meer op zijn plaats zijn ware het niet dat juist die polders zich kenmerken door het groene gras dat meer dan ruimschoots aanwezig is en juist dat typische karakter van een drooggelegde polder weet weer te geven. Een tractor die verpozing zoekt bij wat bomen, een wandelaar die eenzaam zijn pad vervolgt. Die beelden spreken voor vandaag en mogelijk ook voor morgen. Maar morgen bestaat de kans dat ik weer andere beelden tegenkom, opdat overmorgen…