Vandaag maar weer eens…BEM! Opdat morgen…

Hele volksstammen hebben er kennis van genomen, althans dat zou een veronderstelling kunnen zijn. Maar in hoeverre is een veronderstelling zonder enig bewijs een aanname die ertoe doet” Geen idee dit keer gelijk ik veelvuldig geen idee heb omtrent wat dan ook. De aankomende tijd houd ik mij hooguit bezig met zaken die er weinig toe doen. Waarbij dit gebueren hooguit aangeeft dat het mogelijkerwijze noodzakelijk is dat ik mij daarmee onledig houd. Want de ledigheid kenmerkt zich nu eenmaal door het verbond dat met de duivel is afgesloten. En over de duivel gesproken, als je het daarover hebt komt in de regel iets uit een doosje. MAAR OF DAT DAN WEL DE VERONDERSTELDE DUVEL IS, juist dat waag ik te betwijfelen. Dus zet ik mij maar weer eens ‘aan de arbeid.’ Dat klinkt ietwat verheven, wanneer je in aanmerking neemt dat er absoluut in mijn geval geen sprake kan zijn van arbeid, gezien mijn huidige positie. En toch doe ik het er vandaag mee. Eenvoudig weg om mijn geest te dwingen het nodige te gaan kraken. Dan heb ik het dit keer niet over wal- dan wel hazelnoten, hoewel ook deze bepaaldelijk niet te versmaden zijn…
waarmee de toon voor vandaag is gezet. Ik kwam nog wat beelden tegen die ik schoot in respectievelijk het van Gogh museum en het Stedelijk. Beelden die er absoluut niet toe doen, maar mij toch weer de gelegenheid bieden daar een aantal dagen op te gaan teren. Eenvoudigweg omdat ik mij de komende dagen met die veronderstelde onledigheid ga bezig houden. Eenvoudigweg laat zich ook lezen als simpelweg en wanneer de weg simpel is, kan het doel ogenschijnlijk weinig verkeerds doen. Want het is nu eenmaal de weg die Odysseus ons ooit heeft gewezen: dat Scylla en Charibdis daar een beperkte rol in mochten spelen en dat ik juist dat gegeven heb gebruikt om ooit een scriptie omtrent ‘hulp bij zelfdoding’ het licht te doen zien, ach dat waren andere tijden en geheel andere omstandigheden. Het behalen van een getuigschrift om mij enigszins in te dekken voor een toenmalige discutabele toekomst. Het verdwijnen van die ‘ín-service’ opleiding van het toenmalige Provinciale Gesticht. Met alle plussen en minnen van die tijd, met alle ‘ups en downs’ toen zo Bijzonder kenmerkend. De huidige afbraak van wat ik ooit van wezenlijk belang achtte. Achterhaald niet alleen door de tijd maar ook door de veranderde omstandigheid. De PGB’s die momenteel ter discussie staan, de zorgkantoren die zich kenmerken door een grote mate van ondoorzichtigheid, waardoor de transparantie in de mist is verdwenen. Het inhuren van de een en de ander die geen andere weg meer ziet dan zich als ‘Zelfstandige Zonder Personeel’ op die markt te gaan begeven. De afbouw, verbouw en de navenante ondergang waar in het verleden optimaal gebruik en waarschijnlijk minimaal misbruik van is gemaakt…

Als entree naar de beelden die ik voor de komende dagen op het programma heb staan. Wisselende beelden, de ene keer beelden die doen denken aan de polder die droog wordt gehouden, de andere keer aan het gebouw dat de werken van Vincent recht doet. En daarnaast wat beelden van een dame die niet veel beter weet te doen dan haar ogen de gelegenheid gunnen om kennis te nemen van kunst. En met die kunst in het vooruitzicht… welkom de komende dagen, de komende tijd!

Dus voor vandaag nog maar wat BEM, opdat morgen…