De kiel van Michiel.

Ooit heb ik zitten frobelen. Ik weet nog goed dat mij tafeltje tegen een witte muur was gezet en dat ik met mijn rug naar de klas zat. Mijn moeder liet mij zomaar in de steek. En ik was bang dat ik daar de rest van mijn leven door zou moeten brengen. Besef van tijd had ik niet en de vraag waarom ik met anderen in dat lokaal gedropt was, ontging mij volkomen. De Elisabeth van Kalkar school in de buurt van het Overdiepad. Een wijk van toen nog Nieuw Overdie wat nog veel later door een Nieuwer Overdie werd vervangen. Met de Uittenboschstraat als verbindingsweg. Ik spreek dan over de begin jaren vijftig, waarbij de kapper over een model beschikte (bloempot), waarbij een spencertje tot de standaard uitrusting behoorde en de plus-four nog welig tierde. De jaren vijftig, waarbij een plaatselijke sigarenboer sigaretten verkocht, Miss Blanche en Captain Grant zich bezig hielden met plaatjes van automobielen en zeeschepen en de lust tot het verzamelen mij met de paplepel werd ingegoten. En nu verkeer ik in de omstandigheid die onder de noemer ‘loslaten’ een belangrijke rol is gaan spelen. Mijn schoondochter kwam langs en huldigt een bepaalde overtuiging: wil je leuke andere dingen doen, zul je het een dienen los te laten. Rationeel heeft zij alle gelijk van de wereld, emotioneel blijk ik nog steeds anders in elkaar te zitten. Neen, ik kan niet zeggen dat ik er oprecht vrede mee heb… en over vrede gesproken: Michiel de Ruyter! Een aanrader! Spectaculaire beelden passeren de revue. Zeeslagen ontnemen je bijkans de adem en er wordt bijna on-Nederlands geacteerd. Subtiele grapjes zijn in het script verwerkt, het melkmeisje van Vermeer dewelke het dit keer zonder straatje moet doen en Rembrandt met een doek over zijn werk lopen door een beeld dat recht doet aan de tijd waarin dit (melo-)drama speelt. Waarlijk genieten hoewel ik in eerste instantie wat huiverig was. In de zin dat het aantal sterren dat een recensent aan deze film verbond slechts een drietal was. Neen, ik heb me uitstekend vermaakt en de wetenschap dat de zaal gevuld was met uitsluitend grijze duiven, zal wel een deel van dit vermaak hebben uitgemaakt. Een seniorenmiddag in Cinemagnus in Schagen: een aanrader van de bovenste plank. Cultuur snuiven in zekere zin. Hetgeen niet wegneemt dat ik me ook heb bezig gehouden met andere zaken: de traverse in Alkmaar. Centraal. En de noemer” Kaasfondue!

Het een heeft schijnbaar niets te maken met het andere, ware het niet dat dit de afloop van een bijzonder middagje uit was. Met Nic en Dik aan een oer Hollandse kaasmaaltijd. Want een maaltijd kun je dit wel noemen. En ik mocht mij bezighouden met aan aantal beelden van een trein die wel reed. Geen last van een sein- en wisselstoring, geen bussen die de NS hoefde in te zetten en dat alles onder de noemer dat ProRail excuses ging maken. Hoeveel keer zal dit zich nog herhalen” Krijgt het stof de kans om neer te dalen of dient zich misschien een volgende wolk aan…”!