La dolce vita

De laatste dag van de tweede maand. Geeft de gelegenheid voor een terugblik. Op fotgrafiegebied een rustige maand, nadat de maand januari al voor de nodige beelden heeft gezorgd. Hetgeen weer heeft geleid tot het bestellen van wat bestcanvas doeken. BEM 450 jaar en KUUB als volgend project. En over projecten gesproken, ben samen met mijn (schoon)dochter bezig met het maken van een boekwerk, waarbij teksten van lang geleden gelardeerd worden met beelden van de afgelopen tijd. Hetgeen zorg draagt voor enige kleur voor een in de regel grijs bestaan. Maar dan doel ik op de haardracht die ik momenteel heb. Wat ook weer zorgt voor de nodige opmerkingen, die ik gevoeglijk naast me neer leg. De noemer: zolang het nog winter is, heb ik niet direct de neiging om mijn haar te korten. Het korten gebeurt in de regel door het SVB, dan wel door het pensioenfonds. Is mijn neef Kris 18 jaar geworden, heeft zwager Rob het genoegen mogen smaken om ook die grens van 65 jaar te passeren. Geen voorstander van het vieren van zijn verjaardag heeft hij dit moment opgeschoven naar maart, wat eigenlijk heel verstandig is geweest. Het SVB dat garant staat voor het uitbetalen van de AOW heeft een steek laten vallen. Waar ik mijn nieuwsgierigheid dit keer niet onder stoelen en banken heb gedaan, blijkt het SVB niet instaat te zijn geweest dit financieel eerbetoon uit te kunnen keren. Ook daar gaat in de regel weleens wat fout, ook gezien de inhouding die mij nu al een aantal maanden achtervolgt. Teveel uitbetaald hetgeen dan weer tot een inhouding leidt. Neen, gelijk de belastingdienst valt het niet altijd leuker te maken…
Maart, met weer bijzondere momenten in het vooruitzicht. Weekenden waarop ik geacht wordt mezelf te gaan vermaken, het oppassen van de katten en het doen van dingen waar ik in de regel regelmatig onderuit probeer te komen. De zolder als heet hangijzer, de spullen die aan de ene kant de voordeur verlaten en aan de andere kant de voordeur binnenkomen. Niet altijd ten gerieve van mijn partner, die zich daar voor een belangrijk deel bij neer heeft gelegd. De hints die zij doet met het woord moeten als zijnde een verondersteld draagvlak ach, ik doe te er wel mee. Het heeft er dan ook alle schijn van dat ik zo in elkaar steek. En wanneer ik daar een reactie op geef, wordt dat in de regel niet altijd in dank aangenomen. Het heeft wat weg van dat lied van Astrid Nijgh: ‘ik doe wat ik doe…’ waarbij recht en reden in de regel discutabel zijn. Want wanneer de vraag wordt gesteld omtrent het waarom, blijf ik het antwoord schuldig… Dingen van de afgelopen maand in een notendop. Noten die vallen te kraken: harde noten en zachte noten, waarbij de laatste veelal te vinden zijn in de soft-nougat van Lonka. Hoe zoet kan het leven zijn!