verandering ontwikkelding

Ik kom” dit tegen. Somberheid wat mij ooit aansprak dan wel de somberheid van toen, en het moment nu, om dit onder de aandacht te brengen. Onder JUW aandacht te brengen.
Kwam laatst ‘mijn’ hulpverlener tegen. De man die mij twee keer mocht vervoeren. Met een Mercedes. Zonder toeters en bellen naar de Eerste Hart Hulp. Nacht en avond doorgebracht. Toen.
‘Hoe gaat het nu”!’, vraagt hij en ik zeg dat het wel gaat.
Het woord goed houd ik wat achter op mijn tong. Want eigenlijk is hij mij alweer kwijt. Door al die andere situaties die hij heeft meegemaakt. Een soort control, alt & delete,” mogelijk om te leven. Of te overleven, denk ik terwijl ik mijn fietstocht continueer.
En mijn voornemen. De stad in te gaan. Morgen. Fiets, wandelen en weer wat rondkijken. Heb ook wat bijzonders te vieren! Twee jaar geleden mijn eerste doorgemaakt. En de dag daarop maar weer aan de arbeid. Vandaag word ik hersteld gemeld. Want nog beter zal het echt niet worden. Twee jaar geleden ook dat ik weer kippensoep at. Thuis ging werken en niet lang daarna weer zo’n verdomde schouderspierpijn voor mijn kiezen kreeg. Geen uitstraalpijn naar linkerarm noch naar mijn linkerkaak. Mogelijk ook een beetje mijn hoofd in het zand gehouden. Maar het liet zich dan ook niet als typisch benoemen. Tenminste, in mijn ogen… Want ontkennen kan soms een doel op zich zijn.
Althans, daar ga ik nu vanuit. Niet iets om naar uit te kijken!” Ik kijk wel uit! Nu JU nog! Sterkte met dit schrijfsel!

Want weet,” reeds lang geleden

bood zij haar vruchten aan;

ik koesterde,” at ze met lust

zij koesterde zich aan mij in

Waarheid en de werkelijkheid

illusie en de schijn

ik raakte in haar labyrinth

zij zoog zich vol,” venijn

Haar angel diep en zacht zo zoet

spoot zij mij vol,” het gif

sluipt in mijn zenuwbaan

ik dacht,” ik heb je

Lief ben je,” als was

ben ik,” door tranen heen

je pruilt,” je weg ga je en

je gaat weg,” meesmuilt

Over mijn doorgrondelijk,

voorwaar je waagt je kans en

denkt dat ik,” je onvoorwaardelijk

steun in deez'” balans

Valt voor-” in nadeel

blijft,” je doet,” verklaart dit

wel;” je intu”tie heet het nu

je eist,” maar wat valt in het heden

Te eisen op grond van verleden

lach je om de toekomst,” je stelt

respect op hoge prijs vergeet

de prijs,” door mij,” betaalt.

De winkels straks open. Mogelijk dat het zonnetje schijnt. Het gevoel dat het bij mij oproept. Een gevoel van blijdschap.
Weten dat ik nu andere keuzes mag gaan maken.” Pensionado in ontwikkeling.” Of oud actief werknemer. Medewerker.” En in veel mindere mate ontwikkelaar. Tenzij ik mijn eigen veranderde ontwikkelingen als ontwikkelaar verder ga ontwikkelen. Met behulp van plaatjes. Door te spelen met teksten. En het regelmatig oproepen van die oude krachten. Noem het oerkrachten. Noem het een gevecht. Noem het zijn. Een totaal zijn.
Want het is een bepaalde mate van bitterheid wat onder het oppervlak schuil gaat. De ogen geopend en de driften die zich ongemerkt kunnen voordoen. De uitgestelde momenten waar de tijd een rol in speelt.
De kwetsbaarheid van dat moment. De remmen die dit oproept. De angst wat toch ook een deel van het geheel is. Onzekerheid.” Maar”

Morgen weer een nieuwe dag. Morgen naar De Mare.

Morgen weer andere plannen. Morgen met afspraken.

Morgen wat straks is. Morgen met weer een uitdaging.

Dus houd ik me vast aan morgen! Doe ik, op mijn manier, aan valideren. Geen revalideren! Met prikkels! Eerder genoemde prikkels! En krachten! Ongedachte, onverwachte krachten! En die krachten heb ik!
Ik voel ze! En ik duid ze! Hier en nu! Kom maar dag! Ik ben er aan toe!
OERKRACHT
Daar huist, in ’t grauwe lover
HET ENGE BEEST, met sprieten
op z’n kop, vol slijm de bek
loopt over, schubben glimmen
in een verlate zonnestraal heft
het z’n klauwen op en
grauwt z’n tanden rijten
de bloedeloze lippen vaneen
ze scheuren zacht de aarde
bloedt, begint het krampen
een klauw slaat toe het
zwarte bloed baant zich een weg
steeds heftiger grauwen,
klauwen klauwen rijten open
de verse wond steeds verder
open ligt zij daar, kwetsbaar
volmaakte moederschoot
glanst daar in laatste zonnestraal
geschubd nieuw wezen grauwt
door paringsdrift geboren goed
van het kwaad, het licht
verlaat de hemel hult
en huilt pikzwarte tranen.

Een bijzonder begin van een nieuwe maand. Een totaal andere maand. In een totaal ander jaar. Waarin ik afscheid heb genomen. Mij in een nieuw kleedje hul. Alsof de kleren van de keizer mij gegoten zitten…

en in zekere zin is dit ook zo!