Frustratie.

Merkwaardig, hoogst merkwaardig. Misschien heeft deze of gene zich hogelijk vergist. Of in de veronderstelling verkeert dat de brievenbus zich in een ongewisse situatie bevond. Anders valt deze omissie niet te rijmen. En over rijmen gesproken, wanneer de lezer heil wordt toegewenst is het van belang dat die betreffende lezer zich ervan overtuigt dat die heilwens bij hem of haar terechtkomt. Anders kan er sprake zijn van enig ongemak in deze. Althans, dat stel ik me voor wanneer er wordt uitgezien naar een fysieke courant. Wanneer dat in dit geval achterwege blijft, dan dienen zich de eerst genoemde woorden aan. Maandag. Geen idee wat de reden van dit gebeuren kan zijn en wanneer er contact wordt opgenomen met die betreffende courant, wordt het eenvoudigweg een kwestie van nummers kiezen. Het bericht dat in dit geval geen courant meer wordt na bezorgd, geeft te denken. Service in deze ontbreekt en het wordt eenvoudigweg met ‘jammer dan’ afgedaan. Ik geef het je te doen. Zeker wanneer de abonnee ervan uitgaat dat dit een mogelijkheid biedt om het leven van die eerder genoemde fysieke courant te bestendigen. Ik bedoel maar…

Ik mis m’n krantje. Zeker omtrent zaken die zich het afgelopen weekend hebben voorgedaan. Dat de ‘stofzuiger’ aanwezig was op een Bellofestival. Dat het wereldgebeuren door anderen van commentaar is voorzien. Dat Rene Diekstra zijn column aan mij voorbijgaat. En dat het inloggen op een digitale uitgave door het ontbreken van een inlogcode en een wachtwoord op dit moment niet te achterhalen valt. Inlogcodes en wachtwoorden die een grote variabele kennen. Ieder zichzelf respecterende website zweert hierbij. Waardoor het bedenken van wederom een ander wachtwoord te denken valt. Doe ik hetzelfde voor de een dan wel voor de ander. En met welk gemak kan ik over die verschillende wachtwoorden beschikken” Neem DigiD. De veronderstelling dat je daarmee wat verder komt, heeft veel weg van de weg jezelf wat wijs te maken. Want wijzer kan ik er eerlijk gezegd niet van worden. Natuurlijk besef ik terdege dat wij momenteel leven in een digitaaltijdperk. Dat, wanneer er een vraag ontstaat omtrent informatie het slechts een kwestie is van een aantal knoppen beroeren om heel de wereld voorgeschoteld te krijgen. De vraag die rijst, zich door een zoektocht laat beantwoorden. Waardoor er niet alleen sprake is van enig gemak, maar zich tegelijkertijd een vorm van niet nader te benoemen denken, als het ware de nek wordt omgedraaid. U vraagt en het antwoord komt u met de snelheid van het licht tegemoet. En juist dat gegeven zorgt in een niet onbelangrijke mate voor een zekere luiheid. De levenslange hersencellen worden wat minder geprikkeld, het geheugen en de mogelijkheden die je ter beschikking zijn gesteld nemen af en voor je het goed en wel beseft… en juist door dit besef kan er sprake zijn om je met andere zaken bezig te gaan houden. Hoofdrekenen bijvoorbeeld. Of het scannen van zaken die voorzien zijn van een streepjescode. Ja, het gemak dient de mens en het gegeven dat er velerlei zaken zijn die door een eenvoudige knoppenhandeling ter beschikking worden gesteld. Eerlijk gezegd heb ik er wat moeite mee en heeft het er veel van dat ik mij op voorhand diskwalificeer. Een diskwalificatie gaat dit keer gepaard met een gebrek aan communicatie. En wanneer ik mijn frustratie op deze manier van me afschrijf, heeft het er veel van dat ik mezelf positioneer als die bekende ‘roepende in de woestijn.’ Waarmee ik een landschap beschrijf dat mogelijk niet geheel en al van deze wereld is. Heb ik daar vrede”! Niet geheel. Berust ik hierin” Eerlijk gezegd is daar dit keer mijn antwoord voorspelbaar. Ja! Eenvoudigweg omdat afhankelijkheid in deze de weg is geweest van de woorden die ik vandaag aan het web toevertrouw. Kan me beter met andere zaken bezig gaan houden dan dat ik mijn frustratie bestendig!