'Door halen…'

Wanneer het refrein wordt ingezet, kan het haast niet anders dan dat iedereen meedoet. Op een willekeurige, sikkeneurige persoon na. Die niet houdt van die opgeblazen flauwekul. Die liever uitkijkt naar een goed gesprek, een weldadige borrel dan wel een voortreffelijke bitterbal, gepaard gaande van een oprecht glas bier. Nederlandse folklore in optima forma, waar geen klomp aan te pas komt en waarschijnlijk geen haan naar kraait. Om weer eens wat dwarsstraten aan te geven. Morgen wederom een dagtocht in Amsterdam. Onder de bezielende gids Jan. Nu heeft hij in die stad ettelijke schoenzolen versleten en ziet het er naar uit dat morgen die trend zal worden doorgezet. En ik moet je eerlijk zeggen: doordat hij mij wijst op dingen die ik in de regel wel zie, maar nalaat om te kijken, zie ik juist deze stad met andere ogen. En wanneer ik dan weer iemand door deze stad leid, kan ik ook een stukje van zijn verhalen kwijt. Fungeer ik als het ware als doorgeefluik. Niet zien maar kijken, niet horen maar luisteren. Hoe vaak zijn deze uitdrukkingen al gepasseerd. En ik moet je eerlijk bekennen dat ik deze uitspraken nog steeds van toepassing acht, ze mij absoluut niet vervelen en mij de mogelijkheid bieden om mijn geheugen te blijven scherpen. Ondanks dat onlangs is aangetoond dat eiwitconcentraties in de hersenen mogelijk een oorzaak kunnen zijn van Alzheimer. Over tien jaar mogelijk adequate oplossingen om dit probleem te kunnen couperen, zich zullen gaan aandienen. En in de tussentijd… klopt mijn hart en ga ik door met halen. Ademhalen wel te verstaan!
Neem een voorschot op morgen, omdat ik geen idee heb hoe de dag zal gaan verlopen. Blijf bezig in het continuum van de tijd, los van losbandigheid dan wel uitbundigheid. Want zowel het een kan welhaast niet zonder het ander en is het mij een genoegen om jullie straks te verrassen met een achterafblik. En dat zorgt ervoor dat ik juist voor morgen weer een kaartje mee moet nemen. Je weet maar nooit wanneer de kaart aangeeft ‘vol te zijn…