ICEfahrt Frankfurt deel zeven

Maandag 03 augustus 2015 / 13-07-’15.

Neurenberg / Frankfurt am Main.

Jan ziet af, moet wel afzien wanneer blijkt dat ik zijn nachtrust verstoor. Ik snurk. Mogelijk een ouderdomsverschijnsel gebaseerd op het gebruik van Weizen. En dan zijn het dit keer geen Wijzen. Koffers in gereedheid gebracht, boekwerkjes op een veilige plek en het gewicht dat allengs toeneemt. Maar allereerst nog een terugblik op gisteren. Het Germanische National Museum mocht zich verheugen op ons bezoek. Een groot museum waarbij oud en nieuwbouw met een grote open ruimte uitstekend zijn geintegreerd. Dat onze wegen zich scheiden is welhaast een vanzelfsprekendheid geworden, waar wij ons goed in kunnen vinden. Dat geeft ruimte aan ieders voorkeur dan wel belangstelling.

Dat ik me kan vinden in het speelgoedmuseum en dat Jan zijn belangstelling uitgaat naar muziek en instrumenten, geeft daar iets van weer. Dat de temperatuur buiten oploopt, blijkt niet in het museum. Daar is het goed uit te houden. Wat later nemen we afscheid van elkaar en scheiden onze wegen zich wederom. Wat in de regel al diverse keren naar voren komt tijdens onze uitstapjes is dat ieder een eigen plan kan trekken. Het ‘samen een getweeen’ bevalt ons prima en terug naar het hotel, onder het genot van een pizzabroodje, ben ik vergeefs op zoek naar het speelgoedmuseum dat… waarschijnlijk in het Germanisch National Museum terecht is gekomen. Chicken wings, pommes en cola van de Burger King vallen mij ten deel en wanneer de U-bahn mij weer richting het hotel Azimut ‘fahrt’ komt toch een volgende bijzondere dag ten einde. Dat ik ’s nachts nog in de U-bahn vertoef, word mij de volgende dag wel duidelijk. Het moment waarop Jan mij ging porren vanwege het zagen, was in mijn droom het moment waarop die trein schokkend tot stilstand kwam…

Frankfurt:

2 uur met de ICE onderweg, Hanau gepasseerd en na een kleine 10 minuten lopen in het Leonardo hotel gearriveerd. Wat hier direct opvalt is het grote aantal bedelaars dat hier voor een belangrijk deel het straatbeeld bepaald. De buurt waarin dit hotel is gelegen, kent vooral veel Turkse eettenten en kappers. Een beeld at iets weergeeft van een bepaalde mate van verschraling dat zich hier manifesteert. Je zult verder de stad in moeten om een ander beeld van Frankfurt te ontdekken. De grote tegenstelling die zich in deze Euro stad voordoet, is het moment waarop kantoorgebouwen in de middagpauze het personeel als het ware loslaten.

Een leegloop van pakken, stropdassen en gepoetste schoenen doet zich voor. Actueel is ook op dit moment de veronderstelde Grexit en alles wat daarmee samenhangt. Beeldbuis en krant hebben in deze komkommertijd niet veel anders te bieden en het feit dat een Nederlands krant ontbreekt, draagt zorg voor het feit dat gebeurtenissen in het Vaderland veel weg hebben van een ‘ver van mijn bed schow’, hetgeen mij wonderwel niet spijt. Hoewel wij toen wij in 1979 in Amerika verbleven New York niet werd bezocht, dringt zich een vergelijkbaar beeld (van foto’s) op. Er is dan ook een boek hier verschenen waarbij Frankfurt met New York wordt vergeleken. En hoewel het vandaag maandag is, bruist deze stad. Wanneer wij door de stad heen dwalen, wordt mijn oog direct getroffen door de grootte van de winkels hier. Het besluit om naar de Main Tower te gaan, valt direct in goede aarde. 200 meter later bevinden wij ons op het platform. En wanneer het Hauptbahnhof zich in een spoor Z-miniatuuruitvoering manifesteert…