Nationale zeikdag!

Zelfs omtrent de geneugten des levens, valt het een en ander af te dingen. Dat de zomer het voor een belangrijk deel af heeft laten weten. Dat vliegtuigen over je dak heen scheren, wanneer de wind uit de verkeerde hoek waait. Dat de herfst er alles aandoet om het ook een herfst te laten zijn. En dat de kleurenpracht verloren gaat, wanneer het wolkendek in een grauw grijze kleur het geheel laat somberen. Wanneer verwachte betalingen zich niet voordoen, of wanneer je in de wacht wordt gezet en wordt overvallen door een muziekje dat je absoluut niet aanspreekt. Dat een ogenblik geduld een rekbaar begrip blijkt te zijn, wanneer minuten tot tientallen minuten worden uitgerekt. Wanneer de klikobak geuren verspreidt die doen denken aan een lijk in ontbinding. Wanneer een kleurrijke ruiker geuren verspreidt die doen denken aan de laatste keer dat je bij een begrafenis aanwezig was. En dat positieve herinneringen door een ander in negatieve bedenkingen worden omgezet. Nationale zeikdag! Waar ik gisteren alvast een voorschot op nam. Op 22 september was er al een. Nu bestaat de kans dat vandaag, dinsdag 27 oktober in de agenda’s voor 2017 wordt genoteerd. Want we hebben al wat Nationale dagen: voor secretaresses, voor leraren maar nog niet voor machthebbers, bestuurders, graaiers, werklozen en werklustigen, voor verhuizers, voor ZZP’ers, voor jongeren, voor ouderen, voor AOW’ers, voor minder begaafden, voor hoogbejaarden, voor zwangeren, voor nabestaanden, voor de sportvissers, voor de mannen die het maken kunnen, voor de mensen die het afbreken en ga zo het hele jaar maar door. Voor de kleurpieten, de zeurpieten, de klank mediatoren, de initiatoren, de wethouders, de fractieleiders, de volgelingen en andere individuen die zich op energerlei wijze ontkend, misplaatst, miskend voelen. Of voor mensen die lijden aan energenlei. Want ook dat woord bestaat niet. Waardoor ik me in hoge mate miskend voel. En met dat gevoel wil ik vandaag de hele dag doorgaan, daar wil ik mij in koesteren opdat ik mijn eigen gezeik in de zeik kan blijven zetten. Dit keer besluit om mijn halflege glas aan ‘den volke’ wereldkundig te gaan maken. Opdat ik deze gelegenheid te baat heb genomen om juist dit onder de aandacht van anderen te brengen, het gevoel te kunnen koesteren dat ik dit keer die ‘roepende in de woestijn’ te zijn en dat ik door deze daad te stellen alsnog in de gelegenheid ben om mijn daad bij het woord te kunnen voegen. Nationale zeikdag; het moet niet gekker worden. Straks wordt mijn bericht onder de EPA geplaatst: ernstig psychiatrische aandoening. En voor je het weet wordt ook deze dag uitgeroepen voor mensen die van deze diagnose worden voorzien. Weer eens wat anders dan de positieve dag dat mensen zonder enige diagnose niet langer worden aangezien als de zogenoemde normalen. Normalen bestaan niet meer! En als ze al bestaan en smakken naar erkenning: daar steekt DSM V in de regel wel een stokje voor!
P.s. zelfs geen bericht in mijn spambox!
En dan valt er een brief in de bus. Een kaart met een tekst, de volgende:

KUNST.

OM LIJNEN OPNIEUW TE VERBINDEN

VINDEN VAN VERWANTSCHAP, VRIENDSCHAP

HEDEN, VERLEDEN, SAMENVALLEND IN OER HOLLANDS LANDSCHAP

GOUDEN STRALEN, KIEREND DOOR MAUVE KLEURENDE WOLKEN

IN MIJN HOOFD KOLKEN ZINNEN, WAAR TE BEGINNEN

IN M’N HANDEN, FELLE EN ZACHTE KLEUREN,

DIE HERINNEREN AAN HERFSTGEUREN

VAN BERGENS BOS.

en gaat mijn zeikdag alsnog teloor…