Hades, Burning Man & Ellen.

Een soort Hades/Lars Noren. Burning Man. 32. Wat dit betekent” Voor de outsider niets, voor de insider een ander verhaal. Theater. Happening. Een verjaardag. Niet zomaar een verjaardag, maar de verjaardag van Ellen. Vandaar ook dat dat cd’tje vanmiddag de stemming ging bepalen. Dat ik vanavond in het theater de Vest een van de weinige bezoekers ben. Dat voor intimiteit in de Grote Zaal wordt gekozen door het publiek wat dichter bij het podium te zetelen. Dat ik de gezamenlijke maaltijd ga missen. Maar dat het boek Burning Man een schot in de roos blijkt te zijn. In 2013 was Ellen in Amerika en bezocht daar deze happening. En zag zij beelden in dat boek die haar beleving weer actualiseerden. Kwamen haar herinneringen naar boven drijven. In een woestijn met zo’n 68.000 bezoekers. Gingen zij op avontuur in dat grote Amerika. Met een camperbusje. Maakten deel uit van de stof die daar geregeld opwaaide. En zagen zij de Burning Man uiteindelijk in vlammen opgaan. Ashes to ashes en dust to dust. In de meest letterlijke zin. Kwam dat boek in een boekhandel in Haarlem tegen. Het gewicht dat ik toen had kunnen meetorsen, werd door Bol.com thuis gebracht. Waardoor ook ik gezwicht ben voor het gemak van internet. Gewicht en gezwicht, het scheelt een letter maar een wereld gaat voor mij open. Beelden. Kleurrijk. En de verwachting die ik koesterde werd bewaarheid. Als een sprong in het diepe, terwijl zij toen met wat kleffe doekjes zichzelf probeerde te wassen. Want water in een woestijn… hooguit een morgana dat zij mocht beleven. Waarbij het fata de elementen waren die zich daar voordeden. Benieuwd wat Theater Utrecht mij vanavond weet voor te schotelen. En wat ik eet” Op dit moment geen idee. Dat ik eet een vraagteken. Maar dat vandaag in het teken van Ellen staat, dat staat vast. Was het alleen al door het feit dat wij terug in de tijd werden geslingerd. 32 jaar geleden werden wij ouders, ons beider ouders grootouders en wisten wij niet geheel wat zich op ons pad zou voordoen. Wisten wij niet dat wij wat later nogmaals ouders zouden worden. Van Marlies. En dat wij onze ouders kort daarna zouden verliezen. Althans mijn ouders. Want Corry eet straks mee. Toch nog een grootouder die haar opwachting maakt bij een van haar kleinkinderen. De oudste kleindochter. En dat, juist dat maakt het vandaag toch weer bijzonder!