Een kaarsje voor haar…

Lichtvoetigheid heb ik vandaag ingeruild voor wat lood in mijn schoenen. Geen idee dat de dood van Jan’s moeder zo’n impact op mijn gemoed zou hebben. Hoewel het me gelijktijdig ook niet geheel verbaasd. Want tussen het moment waarop een einde scenario zich ontwikkelt en het definitieve einde, blijven daar de sprankjes hoop. Over het geheel veelal tegen beter weten in. Ik kreeg een bericht van mijn Haagse vriend Bruno. En dat doet mij goed! De realiteit die hij omschrijft en de relaties die zich in mijn leven met anderen voordoen, een bericht met kleine woorden maar met een grote impact. Ik heb een sigaret opgestoken. En mijn gedachten laten gaan naar die momenten waarop wij samen dat sigaretje rookten. Zij in haar rolstoel en ik dit keer als haar metgezel. Momenten die mij nu bijzonder dierbaar zijn. Wij konden lachen met elkaar; zij begreep mijn humor en ik de hare. Het leeftijdverschil viel tussen on beiden weg. De U vorm werd ingeruild voor de je vorm, terwijl zij sprak over haar jonge meiden jaren. Waarin zij vroegtijdig de verantwoordelijkheid kreeg over een gezin, waar de moeder was weggevallen. Haar verliefdheid. En haar Harry. Terwijl zij met olijke ogen vertelde dat zij ‘vreemd’ ging. Want de jongen die op haar viel was niet direct de jongen waarop zij viel. Een intimiteit die zij met mij deelde. En wat het leven haar niet allemaal voor mooie momenten had gebracht. De zorg die zij op zich nam en die zij nimmer heeft verloochend. Niet dat zij zich wegcijferde, want haar positie was in deze ijzersterk. Zij was dan ook een sterke vrouw die zich niet door mindere momenten liet ringeloren. Realistisch in het leven staand en genietend van de geneugten die het leven haar en haar gezin te bieden had. Maar ook de zorgen die zij had over haar zoon. En de vriendschap die zij voor ons beiden koesterde. Een moeder met vriendschapsbanden. Het staat er misschien wat raar, maar dat is het gevoel dat mij bekruipt. En momenteel bekroop. Daar mag ik nu van gaan genieten. En dat doe ik dan ook. Geheel in haar gedachtenis. Neen, ik steek geen kaarsje voor haar aan. Maar in mijn hart heb ik nu een kaarsje voor haar branden!