Graffiti International.

Men had er een naam voor: Entartete Kunst. Kunst van een kaliber die haaks stond op het gezamenlijke gedachtegoed. Werken werden in de ban gedaan, vernietigd zoals men later mensen vernietigde. Mensen van vlees en bloed, mensen die een ander geloof aanhingen, mensen die als onmensen werden gekwalificeerd. Mensen die de schuld moesten dragen zonder daar direct schuldig aan te zijn. Goed dat mensen als Appel, Constant dan wel Corneille de jaren vijftig vertegenwoordigden. Anders was hun kunst waarschijnlijk ook vernietigd, had de Kulturkammer er alles aan gedaan om ook hun zijn uit te gaan roeien. Dan zouden we tegenwoordig waarschijnlijk nog steeds onder die invloedssfeer verkeren. Dan zou het niet mogelijk zijn om Graffiti, Punk en alles wat daarmee samenhangt niet kunnen beleven. Bewust kies ik dit keer voor het woord beleven, hoewel ik dit woord op zich verfoeilijk. Tegenwoordig is iedere vorm van kunst zowel met een grote dan wel met een kleine K op voorhand gewikkeld in een verband van beleven. Te pas en voor het overgrote deel te onpas, opdat de mens er bijkans onpasselijk van wordt. Wat mij op deze woorden brengt” Ik heb een boekje gemaakt, een aanbieding die ik dit keer niet heb laten lopen. De titel is Graffiti in Alkmaar, nadat ik al eerder op mijn reisavonturen boeken heb aangeschaft veelal onder de noemer streetart. Uit Duitsland, Engeland en Nederland onder andere. Waarbij het in Nederland aangeschafte boekwerk werk uit New York laat zien. Alsof Nederland niet een eigen cultuur kent, alsof Nederland in dit verband veel weg heeft van een ondergeschoven kindje dat de lade onder de bedstee nog steeds niet is ontgroeid. Wat rest zijn de rest anten, waarmee ik aangeef dat het veelal duidelijke werken betreft. De tijdelijkheid in vergelijking met werken die voor de eeuwigheid zijn bedoeld, feitelijk van een plaats verdringend. Hoewel Amsterdam na New York ook het genoegen heeft gekend om graffiti te kunnen exposeren. Maar… afgelopen jaar was ik in Duitsland. In Neurenberg. Waar een megalomaan theater staat. Waar congressen werden gehouden, duizenden laarzen over het asfalt marcheerden, waar de Partei zijn congressen hield en waar Lenie Riefenstahl haar camera’s liet snorren. Zonder een enkel spoor van Graffiti, zonder ook de kreten die uit duizenden kelen klonken. En als tegenhanger een andere foto. Ook zonder graffiti, maar met totaal ander volk. Volk in Folklore, op de markt bij de kerk in Schagen. Typisch Hollands en typisch Duits in tegenstelling tot dat eerder genoemde graffiti: dat spreekt immers een Internationale Taal!