Een ietsie…

‘Mag het ietsje meer, of kan het ietsje minder zijn”‘ Dat is een vraag die ik mij geregeld stel. Minder mag wanneer dit moet, maar meer mag wanneer dit kan. En dan rijst de vraag: wat indien meer en wat indien minder”! Neem nu deze pen. Het ene moment twijfel ik aan de inhoud van de verpakking, het andere moment sta ik versteld van de hoeveelheid inkt die zich nog in de vulling bevindt. En wanneer ik dan besluit om op voorhand de mogelijke leegte te couperen, blijkt dat inkt nog wat langer meegaat dan ik heb weten te bedenken. De brievenbus kleppert. Nu weet ik wel dat klepperen niet alleen aan ooievaars is voorbehouden, tenslotte waren klepperaars in het verleden met ratelende slagen in staat het volk te waarschuwen voor melaatsen, leprozen en ander door ziekte getroffen volk waar sommigen de pest over in hadden, neen het gaat vandaag eigenlijk nergens om, noch ergens over. En toch wil ik kond doen van die klepperende brievenbus. Ik kreeg een bericht; uit Egmond aan de Hoef. Van een goede bekende die ik steeds meer als vriend beschouw. Te weten Kees, geenszins lid van die perikelen die zich in Utopia manifesteren. En Kees stuurt mij brieven. Iedere keer is het wederom een verrassing wat hij in dijn tomeloze geest heeft weten te bedenken. Want dat hij bezit over een tomeloze geest waarbij zijn gedachten over elkaar heen buitelen, daar is geen woord van gelogen. En waar ik vandaag kond van doe heeft niet alleen betrekking op de inhoud maar vooral op de verpakking. Want ook als ik vooruit kijk, is het mij niet mogelijk om een blik achterom te werpen. Waar hij dan weer akte van neemt en gelijktijdig actie op onderneemt. En dat is een genoegen! Ook dit keer draait het weer om de kwaliteit en staat de kwantiteit absoluut niet ter discussie. En de melding dit dit keer gepaard gaat met een tweetal foto’s zinkt in het niet in de wetenschap dat juist Kees zich met dit gegeven heeft bezig gehouden. En daar… juist daar wil ik bij deze melding van maken. Bedankt dus Kees en tot…