Cryonisme.

Onsterfelijk. Ik moet er niet aan denken en als ik daaraan denk lijkt het mij geen oplossing voor wat betreft de sterfelijkheid die wij bij leven hebben. Aan alles komt nu eenmaal een eind, gelijk aan ieder einde weer een begin in het vooruitzicht wordt verondersteld. Let wel schijnt, maar tot op heden heb ik nog niemand gesproken die het tegendeel kan beweren. Zelfs niet wanneer je, diepgevroren in een koelcel, wacht tot het moment waarop de voortschrijdende wetenschap in staat is om je opnieuw tot leven te wekken. Cryopreservatie is de naam van die techniek en in Amerika zijn al diverse mensen onder barre omstandigheden in rechtopstaande vaten komen te staan. Met stikstof wordt er gepoogd om het lichaam op 196 graden onder nul in stand te houden. “Hoe de cellen zich onder die omstandigheden zullen houden valt mogelijk uit te zoeken door die Mammoet die ooit in de IJstijd diep gevroren in het permafrost weer tot leven kan worden gewekt. En zich dan gelukkig geen zorgen behoeft te maken omtrent de veranderde wereld waar hij dan aan wordt blootgesteld. Want stel je nu eens voor dat die ijstijd van de mens en het opwekken van zijn levensgeesten niet eerder plaatsvindt dan over pakweg vijftig jaar of misschien wel meer. Dan zijn er vele kroonjaren gepasseerd, zal kind noch kraai in leven zijn en zien de mensen er misschien… of zullen het tegen die tijd hooguit mutanten dan wel zombies zijn die de wereld bevolken” Neen, dan liever terug in de tijd, de periode dat de toverlantaarn de wereld verbaasde. Het moment waarop de toenmalige mens werd geconfronteerd met de kracht van het beeld, waarbij zowel schrik als sensatie een belangrijke rol ging spelen en de magie een rol ging spelen. Toverkracht door middel van licht, gevat in een glas dat door zich heen liet schijnen. Dat zijn de beelden van vandaag, beelden die ik in het kabinet van het Rijksmuseum voor mijn lens kreeg en die vandaag die verhaal proberen te illustreren. En waar tegenwoordig de fotograaf van naam zich bezig houdt met het bewerken van beeld, het uitbesteed aan mensen die met die beeldbewerking aan de haal gaan en de maker slechts de opdrachtgever is van wat uiteindelijk zijn signatuur mag gaan dragen, namen genoeg die daar een aardige cent aan over houden. Olaf en Dolron, Gursky en nog ongekende hoeveelheden anderen, voor je het goed en wel beseft verkeer je in een wereld die zelfs de waan overtreft!