eenheid
Verkering is van alle tijden. Het geeft iets weer wat je aan de buitenwereld kenbaar wilt maken en dat
iets een binnenwereld heeft weten te beroeren. Liefde en genegenheid wat vloeiend in elkaar overloopt.
Gelijk een bindmiddel zich weet te binden aan de stoffen waar dit middel mee verbonden raakt.
Een mate van onuitwisbaarheid, een onontwarbare verstrengeling, de Gordiaanse knoop,
een andersoortige legering. Een potje met en zonder deksel, een kruidje, roer mij wel.
iets een binnenwereld heeft weten te beroeren. Liefde en genegenheid wat vloeiend in elkaar overloopt.
Gelijk een bindmiddel zich weet te binden aan de stoffen waar dit middel mee verbonden raakt.
Een mate van onuitwisbaarheid, een onontwarbare verstrengeling, de Gordiaanse knoop,
een andersoortige legering. Een potje met en zonder deksel, een kruidje, roer mij wel.
Verkering wordt soms in dagen, dan in weken en na enige tijd in maanden aangegeven.
Vaak weet men nog exact het moment waarop er sprake is van dat begin.
De omstandigheid. Het gesternte desnoods.
En op een ander moment, wanneer de situatie dreigt te veranderen gaat de geest al aan het ruimen.
Wordt dat eerder gelukzalige moment als het ware klaargestoomd om als grof vuil te worden bijgezet.
Voor zover er sprake kan zijn van een bijzetting. Eerder doet het aan een bewuste verwijdering denken.
Vaak weet men nog exact het moment waarop er sprake is van dat begin.
De omstandigheid. Het gesternte desnoods.
En op een ander moment, wanneer de situatie dreigt te veranderen gaat de geest al aan het ruimen.
Wordt dat eerder gelukzalige moment als het ware klaargestoomd om als grof vuil te worden bijgezet.
Voor zover er sprake kan zijn van een bijzetting. Eerder doet het aan een bewuste verwijdering denken.
Verkering om aan te geven dat er iets bijzonders bestaat tussen een tweetal mensen dat een groot gedeelte
van hun leven slijt in wat voor het gemak een instelling heet te zijn. Want hoeveel namen heeft het Gesticht
niet aan zich voorbij zien gaan. Iedere keer werd een ander eufemisme uit de kast getrokken.
Van asyl naar psychiatrisch centrum, naar de afkorting GGZ tot iets wat doet denken aan een vorm van
Landall Green Parks, Centreparcs en op termijn mogelijk ‘Residence zu Wied.’
Maar deze benaming bestaat al. Voor het voormalige Vrouwen III, Kinnehin waar ik al eerder probeerde
de vlag de modderschuit te laten dekken…
van hun leven slijt in wat voor het gemak een instelling heet te zijn. Want hoeveel namen heeft het Gesticht
niet aan zich voorbij zien gaan. Iedere keer werd een ander eufemisme uit de kast getrokken.
Van asyl naar psychiatrisch centrum, naar de afkorting GGZ tot iets wat doet denken aan een vorm van
Landall Green Parks, Centreparcs en op termijn mogelijk ‘Residence zu Wied.’
Maar deze benaming bestaat al. Voor het voormalige Vrouwen III, Kinnehin waar ik al eerder probeerde
de vlag de modderschuit te laten dekken…
Zo ligt het soms ook met pijn. Als de ander dan stelt om daar, gezien het feit dat het lichaam nergens
meer op kan reageren, maar mee te leren leven gaat het met name om de beperking die pijn de mens
in zijn of haar zijn weet op te leggen. Pijnsensaties die voor ieder mens een andersoortige beleving
met zich mee kunnen brengen.
Waarbij de grenzen zich niet laten voorspellen en de drempels nogal hinderlijk zijn.
Een kluft een berg kan zijn en een berg slechts een rimpeling in een glas water.
Gelijk een storm zich in datzelfde glas manifesteert.
Pijn wat zich vlammend, schrijnend uit, stekend dan weer zeurend,
hinderlijk op de achtergrond dan wel weer verlammend manifest.
Pijn die soms spontaan verdwijnt indien de afleiding groot genoeg is, en dan,
juist op het moment waarop je er niet op bedacht bent, wild om zich heen weet te slaan.
meer op kan reageren, maar mee te leren leven gaat het met name om de beperking die pijn de mens
in zijn of haar zijn weet op te leggen. Pijnsensaties die voor ieder mens een andersoortige beleving
met zich mee kunnen brengen.
Waarbij de grenzen zich niet laten voorspellen en de drempels nogal hinderlijk zijn.
Een kluft een berg kan zijn en een berg slechts een rimpeling in een glas water.
Gelijk een storm zich in datzelfde glas manifesteert.
Pijn wat zich vlammend, schrijnend uit, stekend dan weer zeurend,
hinderlijk op de achtergrond dan wel weer verlammend manifest.
Pijn die soms spontaan verdwijnt indien de afleiding groot genoeg is, en dan,
juist op het moment waarop je er niet op bedacht bent, wild om zich heen weet te slaan.
Verlammend.
Waardoor de wereld niet veel groter wordt dan de pijn die constant weer die wereld weet te verkleinen.
Pijn in al die gradaties. Vormen en kleur, genuanceerd en grofweg botweg.
Zo heeft het er veel van dat pijn zich als een schoonheid manifesteert maar zo is dit niet.
Kwaadaardigheid komt eerder in de buurt, en over de signaalfunctie zijn ook vele boeken vol te schrijven.
Vandaag is het een wat bijzondere bijdrage.
Niet omdat het zondag maar meer door de woorden van Trudy. Want op dit moment wordt zij beperkt.
En kom ik tot de ontdekking dat mijn beperkingen minder aan het worden zijn.
Loop ik strompelend door de kamer. Maar loop ik los.
Wat een vorm van iets minder afhankelijk zijn laat zien.
Heerlijk om dit in huis te doen. Waar niemand zich aan kan storen. Waar ik hooguit wat aanwijzingen krijg.
Suggesties omtrent mijn voortbewegen. Want ik beweeg me weer wat voort.
Het gaat met de snelheid van een slak en de bewegingen gaan heel bewust,
de pijn heb ik ingecalculeerd en ook die controle geeft mij weer grip op mijn situatie.
Waardoor de wereld niet veel groter wordt dan de pijn die constant weer die wereld weet te verkleinen.
Pijn in al die gradaties. Vormen en kleur, genuanceerd en grofweg botweg.
Zo heeft het er veel van dat pijn zich als een schoonheid manifesteert maar zo is dit niet.
Kwaadaardigheid komt eerder in de buurt, en over de signaalfunctie zijn ook vele boeken vol te schrijven.
Vandaag is het een wat bijzondere bijdrage.
Niet omdat het zondag maar meer door de woorden van Trudy. Want op dit moment wordt zij beperkt.
En kom ik tot de ontdekking dat mijn beperkingen minder aan het worden zijn.
Loop ik strompelend door de kamer. Maar loop ik los.
Wat een vorm van iets minder afhankelijk zijn laat zien.
Heerlijk om dit in huis te doen. Waar niemand zich aan kan storen. Waar ik hooguit wat aanwijzingen krijg.
Suggesties omtrent mijn voortbewegen. Want ik beweeg me weer wat voort.
Het gaat met de snelheid van een slak en de bewegingen gaan heel bewust,
de pijn heb ik ingecalculeerd en ook die controle geeft mij weer grip op mijn situatie.
Pijn.
Een teken dat ik leef. Een teken ook dat mijn sensaties niet geheel zijn afgestompt.
Maar ook daar ben ik niet bang voor.
Pijn.
Het laat zich onderdrukken. Het laat zich soms verwijderen.
Maar daarvoor in de plaats kan een fantoom de kop op steken.
Pijn.
Soms als een verkering aan de mens gekoppeld.
En ook dan laat het moment zich wel benoemen…
Pijn.
Niet iets om verkering mee te krijgen.
Maar als het zich dan voordoet…
VERKERING
Een teken dat ik leef. Een teken ook dat mijn sensaties niet geheel zijn afgestompt.
Maar ook daar ben ik niet bang voor.
Pijn.
Het laat zich onderdrukken. Het laat zich soms verwijderen.
Maar daarvoor in de plaats kan een fantoom de kop op steken.
Pijn.
Soms als een verkering aan de mens gekoppeld.
En ook dan laat het moment zich wel benoemen…
Pijn.
Niet iets om verkering mee te krijgen.
Maar als het zich dan voordoet…
VERKERING
Zittend aan de bar
toont zij haar nieuwe
kleren, geheel verguld
door complimenten
die zij krijgt,
nog even minzaam
glimlachend
loopt zij
haar verkering
tegemoet;
hij,
wat verslonst,
blikt op
zijn glimlach
is haar deel
die deze
paradox
geheel vergoed.
Laatste 15 Reacties