Tussenstation deel een

Een kort verhaal over een aantal dagen verdeeld. Een verhaal om een brug trachten te slaan tussen het moment waarop mijn vader met een Vervroegde Uit Treding zijn werkzame leven achter zich kon laten (hij was toen 60) en ik de eerste dag dat ik gebruik kan gaan maken van mijn Flexibele Pensioen Uitkering. Waarbij ik letterlijk mijn ziek zijn achter mij laat en mij voorbereid op het gegeven een aanstormend ‘Pensionado’ te zijn. Een erkende ‘oude lul!’
En, gedachtig de woorden ooit van de Clich”/Klisjee mannetjes: ‘oude lullen moeten weg (2x), ouwe lullen staan alleen maar in de weg!’ Dus weg ermee! Bij deze!
En waar het verhaal mogelijk vragen kan gaan oproepen: stel ze en in plaats van het hoofd voortijdig te gaan breken: veel leesplezier!

TUSSENSTATION.

Niet dat het er iets aan veranderde. De wereld was zoals die was, de mens liet zich de verandering, die zich heel geleidelijk voltrok maar wat aanleunen en het leven ging zo zijn eigen gang. Ogenschijnlijk veranderde er niets, maar onder het grauw van de oppervlakte voltrok zich iets. Dat was het gebeuren wat zich dagelijks voltrekt, op talloze plaatsen, op talloze momenten, in talloze levens van mensen. Waar het ooit een aanvang nam is voor nu niet zo belangrijk, mogelijk dat we beter naar het moment van nu kunnen kijken. Want dat het moment van nu zich momenteel voordoet, staat buiten kijf.
Wat was de situatie waarop dit spel stond te beginnen” Hij was wat onzeker, rusteloos, in afwachting van de verwachting van zijn levensgezellin. Zij was zoekende, op weg afscheid te nemen van haar andere bestaan, het zoeken naar de oorsprong van haar zijn. Niet dat zij wist waar dit toe zou leiden, maar voor zichzelf was dat besluit gevallen. Het afscheid van de omgeving waarin zij was opgegroeid viel haar niet zo zwaar door het proces van ontgroeiing. Haar intrek bij de man, waarvan zij veel verwachtte, was de illusie dat haar nestje was gespreid. ’t Was niet meer dan de overtocht van de ene schijnzekerheid naar de andere. Een inruil, die haar in eerste instantie datgene bracht, wat zij eerder had achtergelaten.
Geenszins behaaglijk, probeerde zij de omgeving voor haar zo veilig mogelijk te maken; haar plekje was, gelijk een fort, de plaats bij de verwarming omgeven door kussens, die zij overal vandaan sleepte. Soms was er dat gevoel van veiligheid; meestal werd zij gegrepen door de rusteloosheid, die haar als een schaduw achtervolgde. Haar geluk probeerde zij naar buiten toe uit te dragen, door zich geliefd te maken bij anderen. Gelijk een kameleon veranderde haar stemming, gevoel en kleur, zodra zij in aanraking kwam met die anderen. Haar gastvrijheid was haar entree, haar zorgzaamheid deed daar niet voor onder. Niet dat zij altijd bereid was de onderdanige, liefdevolle rol te spelen, maar voor dat moment was het haar manier van zijn. Was haar persoon wel gelijk aan de persoon van de ander” Hoe was het verder met haar gelijkwaardigheid gesteld” Was het de onderdanigheid die in het algemeen van vrouwen wordt verwacht, waardoor zij zich in deze situatie schikte” Was dit zijn iets van haarzelf of had dit te maken met de positie die zij zelf, in deze situatie, had geschapen”
Niet dat dit haar hoofdbrekens bezorgde, gelukkig als zij was in deze situatie. Het app”l naar haar was zeer volwassen, zij genoot van de liefde die zich regelmatig manifesteerde en toonde zich de vrouw, waarvan verwacht werd dat zij zou zijn. En toch…….

” 1 “

wordt vervolgd