Gijssie, een poes.

Dat een kat in een vreemd pakhuis zich anders gedraagt, voorspelbaar. Wanneer een oppaskat in een andere omgeving terechtkomt en zich uren niet meer laat zien, zorgt voor een iets andere gemoedsrust. En wanneer diezelfde kat de naam Gijs heeft, terwijl het vanaf de geboorte een poes blijkt te zijn, ook nog eens van Spaanse komaf is en uit dat verre Spanje in Nederland op een flat terechtkomt, wordt het verhaal nog weer anders. En wanneer het dan een letterlijke huiskat betreft, die zolang elders wordt gestald, ja, dan raken enigszins de rapen gaar. Nu kun je wel proberen door Gijssie te gaan roepen, proberen te lokken met een blikje waar de kat geen associatie mee heeft, dan wel een beloning voor goed gedrag om te zetten in dat eerder genoemde blikvoer, dat zal Gijs allemaal een zorg zijn. En wanneer het gepeuw wat inherent is aan de klaagzang achterwege blijft… Nu weet ik wel dat katten erom bekend staan een eigen koers te varen, dat neemt niet weg dat een mate van ongerustheid zich toch gaat voordoen. En wanneer een ander opmerkt dat het slechts een kat betreft, waar zou je je dan nog druk over maken. Juist door dat feit maak je je druk. Het heeft te maken dat een huisdier deel uit gaat maken van een bepaalde vorm van gezinsverband. En werden katten in het verleden letterlijk als kostgangers gezien, hielden zij de boerderijen schoon van het muizengebroed, is het tegenwoordig zo dat niet alleen dierenartsen floreren, maar dat ook diervoederzaken goede zaken doen ten aanzien van die gedomesticeerde dieren. En wanneer andere katten hun nieuwsgierigheid hier botvieren, door zich te ontfermen over het droogvoer dat in een bakje te wachten staat, is het juist Gijs die het af laat weten. Een poes die niets wil hebben van het mannelijk geslacht, hooguit even een vinger of wat over de kop aaiend toestaat, om niet veel later haar ongenoegen kenbaar te maken door een uithaal. Zo’n beest, maar toch… een goede hoop op een goede afloop.