veilig stellen

Als iemand op verkenning gaat mag JU veronderstellen dat het niet alleen nieuwsgierigheid is wat hem drijft.
Het zou in opdracht kunnen zijn, een mogelijk bevel wat niet te negeren valt, een overtuiging die vraagt om
een bevestiging maar mogelijk kan het van alles zijn. Nu is van alles wel heel veel omvattend en zou ik me
kunnen voorstellen dat ook hier wel het een en ander op af te dingen valt, maar dan nog.
Een drijfveer dan” Ook daar zou ik geen zinnig antwoord op weten te geven laat staan dat ik zelfs die
mogelijkheid als passie aan mij voorbij zou laten gaan. Het heeft ook wel wat uitdagends indien je een
blik over de muur kunt gaan werpen. Zoals er momenteel ook wat wordt teruggeblikt naar 1989.
Er scheuren ontstonden en nog wat later toenemende barsten. Er vooral vanuit de satelliet landen sprake
was van een toenemende wrevel. Waardoor de onderhuidse spanning toenam.

Waarin door mensen maatregelen werden getroffen. Er sprake was van nieuwsgierigheid en gelijktijdig
een toenemende spanning omtrent het ongewisse voor wat betreft de toekomst.
Weten waar je aan toe bent kan verlammend werken.
Weten waar je aan toe bent kan ook inhouden dat men zich schikt in de situatie waarin men terecht is gekomen.
Noem het desnoods een vorm van berusting en zie dat in het licht van een eenvoudig schouderophalen.

En dan is het ook niet veel meer dan een constante herhaling van het voorafgaande. Mist de uitdaging.
En kan er sprake zijn van een grote voorspelbaarheid. Alsof leven dan langzaam opkomt, zich ontwikkelt
en na een minder zichtbare bloeitijd langzaam afsterft.
De kans om de knoppen te zien ontluiken, de blaadjes die zich in alle kleuren zouden kunnen manifesteren
en geen andere kleur aannemen dan wat vagelijk bruingrijs toeneemt.
Waarbij uitbundigheid teloor gaat.

Misschien niet zo helder vandaag. Maar het valt ook niet mee om in zo’n kort schrijven weer te geven wat
ik poog te benoemen. Daarnaast als ik mezelf niet uitdaag om met dit lastige gegeven te gaan stoeien ben
ik toch wel een beetje bang dat ik in mijn eigen beperkte kringloop blijf hangen. Tenminste op dit moment.

Weten waar JU aan toe bent. ’t Schept duidelijkheid. ’t Schept bepaalde vormen van zekerheid.
Voorspelbaarheid. En daarmee een ruimte om mogelijk andere dingen te gaan doen.
En daar zit dan weer dat gevaar verscholen.
Dan kan mogelijk het duiveltje van de nieuwsgierigheid een wezenlijke rol gaan spelen.
Maar gelijktijdig is daar dan ook weer die uitdaging.
En dat de uitdaging veel met mensen kan gaan doen…

Stop ermee. Probeer teveel in te kort en klein te proppen.
Over een tijdje nog maar eens terug gaan lezen. Misschien gaat dan een LEDlampje branden.
Geen warmte, praktisch geen verbruik en gaat duizenden lichturen mee…

Mogelijk dat dit gegeven er juist voor zorgt dat mijn verwarring wordt verhelderd.
Is er toch nog sprake van een sprankje licht in mijn huidige duisternis…
VEILIG STELLEN

Wee het wezen
dat de grens van
mensenschijn
weet te over
schrijden,

weent het wezen
dat de grens van
mensen schijn
laat over
schrijden.

Geen grens is
heilig voor het
wezen
mens

te kunnen zijn.