herinnerjujudezenog"
KLOP
Verwoeste stad
mijn lichaam
hol orgaan
waarin de leegte
welig tiert
mijn levensstroom
aderen
ophouden te
kloppen
op de toegangsdeur
mijn geest
wordt bruusk
door de laatste
klop
verbroken.
EIGEN
Moet ik mij
in het stramien
van hen die mij
tot voorbeeld dienen
leiden in de pijn
die zij, voor mij,
op mij voorzien.
Ik zoek
mijn eigen weg
en kom
er
achter.
Als
ik mijn
gedachten
de vrije loop
laat gaan
kom ik
tot
jou
Geen viertal. Meer een triviaal geheel. Voor zover er sprake kan zijn van een geheel. Bij wijze van spreken. Om over zijn en zin van zijn maar niet te spreken. Of over wie we zijn en ook waarom. Of waarom ook niet.
Niet alleen om te behagen. Niet alleen om te beklagen. Hoe goed dan wel hoe slecht het is. Of was. Of had kunnen zijn.
En waar wij elkaar ontmoeten. Gedag zeggen. Of juist zwijgen. Elkaar stomweg ontkennen. Of juist erkennen. Of om te negeren. E”n van de ergste zaken die een mens kan overkomen.
Dan is onderdrukken tenminste nog een wijze van zijn.
Maar niet de prettigste manier. En de gevoelens die dit oproept.
Of de herinneringen. Aan wat is. Aan wat was.
Of aan wat had kunnen zijn. Aan wat ik had kunnen zeggen.
Of aan wat ik had kunnen doen. Aan wat ik heb gelaten.
Of aan wat ik had kunnen zien. Als ik simpelweg gekeken had.
Dus toch nog maar een volgende:
Ook
als het
verschil
tot
overeenstemming
kan leiden
zal men
dit
de ander
onthouden.
Dan laat ik liever beelden spreken.
Omdat dan de invulling aan de ander is.
Gelijk jij mij weer aan het denken hebt gezet.
Mij een andere weg wees, op het kruispunt waar ik verkeerde. Niet goed wist waar ik kijken moest. Of ik wel voeldoende zag. Voel en doende, terwijl ik mogelijk vol en doende bedoelde”
Freudiaans. Maar wel een verdomd mooie schrijffout. Zoals meer fouten verdomd mooi uit kunnen pakken.
Ik stop ermee! Want vandaag ben ik begonnen. Met het huren van een box. Een city box nog wel. Om op slag meer ruimte tot mijn beschikking te hebben. Of krijgen. Om te gaan inventariseren. En mijn belofte van toen gestand te gaan doen. De reden om toen nog niet te gaan wisselen. Tijdelijk en eeuwigheid nog even mocht uitstellen. En tot op de dag van vandaag nog uitstel. Zie ik dit licht mijn schrijven. Zie in dit schrijven dat licht.
Tenminste, daar ga ik vanuit!
Ik praat nu met de mond van een zwijgende meerderheid.
Misschien mijn mond voorbij. En wat van mijn gedachten…”!
Dat blijft vooralsnog raden!
Over het negeren van iemand
Iemands Wezen
Zegt filosoof Peter De Graeve : “Tegenover onze vrijheidsgedachte staat geen gelijkheid.”
En al verwijst hij daar eerder mee naar politieke uitingen in deze tijd, geldt dit ook voor ieder individu
Tenslotte gaat het om respect. Gevoel. Besef van gelijkheid en broederschap.
Een mens die zich gegeneerd voelt zal dat als kwelling ervaren. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het een morele plicht is een ander te Zien
Helaas handelen velen niet handelden naar hun morele plicht. Het morele dilemma is minder belangrijk dan de sociale condities die haar in het leven roepen. Iedereen probeert wat van zijn leven te maken.. Door bezig te blijven.. te rennen “geen tijd te hebben ” Stil staan en luisteren lijkt “verloren tijd”en wordt niet langer geaccepteerd”
Maar Wik heeft een oplossing gevonden..
Een City box!
Ik vind het Geweldig!
Wat en Rust moet die beslissing hebben gegeven in huize WIK te Alkmaar!
Wat een Tijd en Ruimte ga je daarmee cre”ren!
Wat een Vrijheid en Vrede gaat dit geven
Helemaal Juist!
Het maakt dat ook de lezer een verlichting voelt… Verzamelingen in gedachten…
DE VREDE
Kijk, daar gaat de vrede.
Iedereen springt op.
Waar” Daar! In die blauwe jas!
Ze drukken hun neus tegen het raam,
leunen op elkaars schouders.
Hij is heel klein.
Ze hebben hem nog nooit gezien.
Ze roepen: vrede! vrede!
Hij hoort hen niet,
verdwijnt uit hun gezicht.
Ze voelen hun hart bonzen
en gaan weer naar binnen, grijpen elkaar beet
en aarzelen.
Moeten ze elkaar doodslaan of moeten ze elkaar kussen”
Wat moeten ze doen”
Jij mag het zeggen, fluisteren ze.
Nee, jij.
Nee, jij!
Jij!!
Toon Tellegen